Rząd Netanjahu na przełomie 2010 i 2011 r. prowadził tajne rozmowy pokojowe z Syrią. Miały one na celu m.in. odciągnięcie Syrii od sojuszu z Iranem i Hezbollahem. W ramach tych rozmów Bibi zgodził się oddać Syrii Wzgórza Golan. Negocjacje musiały zostać jednak przerwane po wybuchu wojny domowej w Syrii. Netanjahu twierdzi, że ta historia to jedynie kontrolowany amerykański przeciek mający skompromitować izraelski rząd i pomóc przed wyborami Obamie. Bibi prawdopodobnie ma rację, co do źródła i celu przecieku, ale zapewne kłamie dementując te rewelacje. Wiadomo przecież, że już w 1998 r. negocjował za pośrednictwem Ronalda Laudera oddanie Golanu Syrii, a obecny wicepremier Barak robił to samo - ale za pomocą kanałów oficjalnych - w 2000 r. Zwrot Golanu negocjował również rząd Olmerta. Wszystkie te próby były skazane na klęskę, gdyż Assad potrzebował konfliktu z Izraelem, by odgrywać rolę "Lwa Panarabizmu" i kierować społeczne niezadowolenie ku wrogowi zewnętrznemu (z czym się ostatecznie przeliczył). Cała sprawa pokazuje również, że arabskie rewolucje zostały wywołane przez USA na przekór Izraelowi, który wolałby graniczyć ze "stabilnymi" socjalistycznymi dyktaturami (Egipt, Syria) i stateczną monarchią (Jordanią), niż z państwami rządzonymi przez Bractwo Muzułmańskie. Ale jak powiedział pokojowy noblista Henry Kissinger "za 10 lat Izraela już nie będzie".
Nieco przedwyborczego sprzątania. :) Conan O'Brian dosyć trafnie przedstawia amerykańską kampanię. Powyżej materiał o tym, jak Obama i Biden próbują sprzedać nowe slogany wyborcze, które zastąpią Change. Najbardziej podobał mi się "You should vote for Mr. Romney" :) Poniżej nieco więcej satyry w ten sam deseń.
***
Oczywiście amerykańscy prawicowcy powracają również do sprawy wyznania Baraka Barakowicza. Odkryli m.in., że od czasów studenckich nosi pierścień z napisem "Nie ma Boga prócz Allaha". Na filmie poniżej zbiór intrygujących wypowiedzi Obamy dotyczących islamu. Ja sądzę, że jest on zwyczajnym modernistą, któremu wszystko jedno jak się nazywa Bóg, do którego się nie modli.
***
Religia jest również czasem wypominana Romneyowi. Zapewne wielu mormonów wierzy, że wypełnia on tzw. Proroctwo Białego Konia, mówiące, że w przyszłości konstytucyjnemu ustrojowi USA będzie groził upadek, ale uratuje go Mormon. Romney nie jest jednak pierwszym Mormonem, który próbuje zostać prezydentem USA. Pierwszym był "prorok" Joseph Smith. W 1844 r. kandydował na najwyższy urząd chcą wprowadzić w USA mormońską teokrację. Kampania została jednak brutalnie przerwana. Smith został zlinczowany.
Turcy wykazali się dzisiaj asertywnością: ich F-16 zmusiły do lądowania Airbusa lecącego na trasie Moskwa-Damaszek. Zaszło podejrzenie przewozu broni dla Assada. Ponoć znaleziono na pokładzie rosyjski wojskowy sprzęt telekomunikacyjny. Jednocześnie Turcy zaczęli zamykać wstęp do syryjskiej przestrzeni powietrznej dla lotów pasażerskich, co może być wstępem do wprowadzenia strefy zakazu lotów nad Syrią. Ankara działa asertywnie - polityka faktów dokonanych ma jej przynieść lepsze efekty niż czekanie na zgodę Obamy na wejście do akcji. A Panetta przyznał się do wysłania specjalnej misji do Jordanii mającej pomóc Ammanowi w odpowiedzi na ewentualny syryjski atak chemiczny.
Wygląda na to, że kanadyjski rząd wykluczy Huawei z kontraktu na budowę systemu bezpiecznej łączności dla rządu. Gdyby nie wykluczył, oznaczałoby to, że w Ottawie rządzą kompletni debile lub chińscy agenci. Pozwolić Huawei na budowanie takiego systemu to jak wpuścić Andrzeja Samsona do sierocińca dra Korczaka. Argumentem w rękach Kanadyjczyków jest raport Kongresu USA określający Huawei i ZTE jako zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego. Zresztą o związkach tych firm ze służbami Czerwonych Chin wiadomo już od lat. Sam nawet kiedyś pisałem:
"W ChRL gospodarka jest wciąż zarządzana centralnie a wiele
firm kierowanych jest przez byłych (lub pozostających na aktywnej służbie)
wojskowych, funkcjonariuszy służb specjalnych oraz partii komunistycznej.
Szpiegostwo przemysłowe jest więc nierozerwalnie związane ze szpiegostwem
militarnym i politycznym. Zadania te realizują przede wszystkim Departamenty
III i IV Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (sił zbrojnych ChRL). O wadzę jaką Pekin przykłada do prowadzenia
działań tego rodzaju świadczy choćby to, że Departament III zatrudnia około 130
tys. ludzi. W 2002 r. armia zaczęła tworzyć tzw. milicje wojny informatycznej –
jednostki tworzone wewnątrz prywatnych firm, złożone z cywilnych specjalistów,
mające za zadanie dokonywać m.in. ataków hakerskich.
Współpraca między sektorem prywatnym a wojskowymi służbami
specjalnymi jest w Chinach bardzo ścisła. Prywatne firmy zapewniają państwowym
szpiegom specjalistów i sprzęt. Państwo często odwdzięcza się zaś informacjami
pozyskanymi operacyjnie. W działalność tego typu angażuje się m.in. koncern
telekomunikacyjny Huawei.
- Huawei to ważny dostawca specjalistycznego sprzętu i
technologii, oraz firma zapewniająca szkolenia armii. Otrzymywała ona od sił
zbrojnych pieniądze na badania i rozwój. Huawei oraz podobne spółki wykonujące
zadania tego typu mają swoje korzenie w państwowych instytucjach naukowych –
głosi raport Northrop Grumman."
Juval Aviv opowiadał mi o specjalnych "wioskach" w Chinach, w których szkolą się ich hakerzy. Według niego słynny blackout Wschodniego Wybrzeża z 2003 r. był skutkiem cyberterroryzmu. Amerykańskie służby boją się, że Chińczycy mają wirusa, który pozwoli sparaliżować sieć energetyczną w USA na pół roku. Zupełnie jak w jakimś "Homefroncie".
Nad południowym Izraelem doszło do niecodziennego widowiska. Od strony Strefy Gazy w izraelską przestrzeń powietrzną wtargnął niezidentyfikowany obiekt latający: bezpilotowy helikopter sterowany poprzez satelitę. Przez pół godziny specjaliści od walki elektronicznej z IDF próbowali przejąć nad nim kontrolę, gdy się nie udało dron został zestrzelony przez myśliwiec F-16. Ten zdalnie sterowany śmigłowiec wypełniał prawdopodobnie misję szpiegowską: rozpoznanie elektroniczne izraelskich oraz amerykańskich instalacji wojskowych na Negewie. Libańskie media powiązane z Hezbollahem podają, że za tą akcją stał Hezbollah. Oczywiście był, wraz z irańską agenturą w Gazie, jedynie podwykonawcą dla Teheranu. Iran zdecydował się więc przypomnieć Izraelczykom, że też mają reaktor jądrowy, który można zbombardować. Ewentualność ataku na Dimonę (dosyć już starszawy reaktor nuklearny) jest największym koszmarem jerozolimskiego rządu. I trudno się temu dziwić - Izrael to wąski, gęsto zaludniony pas lądu. Odpalenie takiej "brudnej bomby" przyniosłoby oczywiste skutki. Przetrwanie państwa zależałoby wówczas od kierunku wiatru...
Nie miałem zbyt wiele czasu na zwiedzanie Paryża (Wieżę Eifla widziałem tylko z daleka, niestety nie pokłoniłem się też Bogowi Wojny pod Kopułą Inwalidów), ale mimo wszystko zobaczyłem całkiem spory kawałek miasta (od Galerii La Fayette, po Ogrody Luksemburskie). Całość sprawia wrażenie jednego wielkiego pomnika ku czci stanu trzeciego, mieszczaństwa i XIX-wiecznego kapitalizmu bankierskiego. Rozciągające się po horyzont równe rzędy wysokich, "ociekających kapitałem" kamienic sprawiają wrażenie jakby się za chwilę zagięły i zwinęły tak jak w "Incepcji". Człowiek uświadamia sobie tam jak prawdziwe są słowa Julesa Micheleta o tym, że mieszczańsko-kapitalistyczna cywilizacja Zachodu mogła się rozwijać dzięki polskiemu przedmurzu, które odpierało ataki różnych dziwnych ludów ze Wschodu. Paryż to kwintesencja Zachodu. Obok pomników wspaniałej przeszłości, świetnej kultury materialnej, szyku, stylu, bogactwa, widać też oznaki cywilizacyjnej zadyszki. Przaśny system komunikacji miejskiej oraz bloki na przedmieściach przypominające Białołękę czy Gocław (tyle, że polskie blokowiska stanowią przy nich oazy ładu społecznego i spokoju). O globalnych przeobrażeniach świadczą również tłumy chińskich turystów (Jak pisali Guichard i Brunet stratedzy z Pekinu chcieliby ograniczenia roli Europy do centrum kulturalno-rozrywkowego, czyli do podobnej roli jaką Goebbels wyznaczał Francji w 1940 r. :), no i oczywiście zmiany w genotypie mieszkańców Republiki. Bardzo często natykałem się tam na Francuzki o marokańskich rysach. Takie młodsze wersje Rachidy Dati. Nie twierdze, że to akurat źle...
Franklin Delano Rosevelt powiedział kiedyś delegacji odwiedzających go związkowców: "Przekonaliście mnie, teraz tylko musicie wywierać na mnie presję, bym coś robił w tej kwestii". Na tym polega też obecna polityka Turcji wobec Syrii - na wywieraniu presji na Waszyngtonu i zacieśnianiu pętli na szyi Assada za pomocą faktów dokonanych. Obama nie chciał się przed wyborami zgodzić na strefę buforową wewnątrz Syrii? Kilka granatów moździerzowych spadło na tureckie miasteczko (jak podają niemieckie media, do tej prowokacji przyznali się syryjscy rebelianci), turecka artyleria odpowiedziała ostrzeliwując assadowców, parlament w Ankarze upoważnił armię do nieograniczonej odpowiedzi i Damaszek musiał się zgodzić na stworzenie strefy buforowej - pasa szerokiego na 10 km wzdłuż granicy z Turcją, w którym nie mogą operować reżimowe wojska. Jak można się domyślić, będzie to teren, na którym schronią się oddziały rebeliantów. Assad ugiął się pod presją, bo wie, że w razie otwartej wojny z Turcją byłby skończony. Jego armia rozpadłaby się w 48 h. I tak jego sytuacja jest kiepska: bunt jest daleki od stłumienia, a gospodarka kraju jest w fazie przedagonalnej.
Poważne kłopoty gospodarcze ma również Iran. Sankcje oraz nieumiejętna polityka reżimu doprowadziły do załamania kursu riala oraz inflacyjnej eksplozji. Zwykłym ludziom coraz trudniej wiązać koniec z końcem. W Teheranie doszło do zamieszek. Konserwatywna frakcja reżimu wykorzystuje sytuację, by grillować Sabourdżiana vel Ahmadinedżada. Zrzucają na niego całą winę za kryzys. Oczywiście jest to kolejna odsłona niszczenia prezydenta przez konserwatywnych acz oportunistycznych ajatollahów. Chodzi im nie tylko o stołki. Tak przywykli do luksusów, że nie uśmiecha im się apokaliptyczna wojna, którą chciałaby wywołać frakcja Sabourdżiana. Konserwatyści będą mieli kolejną okazję, by dowalić Ahmadinedżadowi: jego kamerzysta zbiegł do USA przekazując CIA kasety video z państwowych wizyt w tajnych ośrodkach nuklearnych.
Dzisiaj nieco zapomniana rocznica - wyzwolenia Zaolzia w 1938 r., czyli odzyskania części polskiego terytorium z rąk upadającego państwa, które prowadziło wobec nas skrajnie głupią politykę. Duży zbiór historycznych materiałów na ten temat dostępny jest tutaj. Szczególnie polecam fotkę tej gazety. Szkoda, że w 1941 r. nie widzieliśmy takich scen na ulicach innych prastarych polskich miast: Mińska i Smoleńska.
By uciszyć komusze, liberalne i endeckie głosy oburzenia na "gwałt na Czechosłowacji", przytaczam fragment broszury "Czy Polska mogła uniknąć wojny?" autorstwa marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza i ppłka Wacława Lipińskiego:
"Polska a Czechy
Opinia polska często zadaje sobie pytanie, czy gdyby inaczej ułożyły się stosunki z Czechami, gdyby Polska i Czechosłowacja utworzyły solidarny front antyniemiecki; czy zdołałoby to zahamować dynamizm niemiecki i wpłynąć na bieg wydarzeń. Skoro zaś do współdziałania tego nie doszło, to jakie złożyły się na to przyczyny?
Jeszcze w latach przed wojną światową 1914 roku Czechy rozpoczęły swą panslawistyczną politykę widząc w Rosji, jako w największym słowiańskim państwie, naturalną przewodniczkę Słowiańszczyzny. Rosja chętnie brała na siebie tę rolę, a Czesi już wtedy uważali się za naród bardziej powołany do tej akcji niż Polska. Wypływało to prawdopodobnie z faktu, że Polska i Rosja od wieków trwały w stanie wrogim względem siebie, jak i z tego, że Czesi uważali się za naród znacznie wyżej stojący pod każdym nieomal względem. Stąd odnoszenie się do Polaków było nieco protekcjonalne, a nawet lekceważące, jako do czynnika, który nie ma warunków do odegrania wybitnej roli na arenie międzynarodowej.
Tendencje te zarysowują się bardzo wyraźnie już w czasie konferencji pokojowej w Wersalu, gdzie Czesi zdobywają sobie duży wpływ kosztem Polski. Dość wspomnieć o chęci zagarnięcia całego Śląska Cieszyńskiego, a gdy się to nie udaje, wyznaczony zostaje plebiscyt. W styczniu 1919 roku Czesi napadają podstępnie na wschodnią część Śląska Cieszyńskiego, zapędzając się aż pod Skoczów. Polska, będąca w stanie wojny z Rosją, dąży do ugody i zmuszona jest przyjąć jako granicę rzekę Olzę, zostawiając na zachód od tej granicy około 200.000 ludności rdzennie polskiej i patriotycznej, która dała duży wkład w walkę o Polskę i później w odbudowę Państwa Polskiego. Sam Masaryk przekonany jest wtedy, że Polska wojny w 1920 roku z Rosją nie wygra, że jest tylko państwem sezonowym i że wiązać się z nią zbytnio nie warto, zwłaszcza, gdy się ma za sprzymierzeńca Francję, 'Małą Ententę' i duże możliwości porozumienia się z Rosją pod auspicjami Francji, co oczywiście odbyć się mogło tylko kosztem Polski.
Ta polityka, początkowo Masaryka, a później Benesza - zaciążyła nad stosunkami polsko-czeskimi. Na terenie Ligi Narodów Benesz przez dłuższy czas ma lepszą pozycję niż Polska, a na wewnątrz Czesi prowadzą wynaradawiającą politykę w stosunku do Polaków na Zaolziu. Ponadto irredenta ukraińska znajduje dla siebie wygodny azyl w Czechach, skąd prowadzi swą działalność na terenie Polski. W Pradze istnieje uniwersytet ruski, mniej dla nauki a bardziej jako schronienie dla ruchu ukraińskiego i antypolskiego. Od czasu do czasu Polska posyła noty, ale otrzymuje odpowiedzi więcej niż niewystarczające.
Tym niemniej przed 1930 rokiem i jeszcze później - ze strony polskiej zostały poczynione próby nawiązania bliższych stosunków. Próby te trafiały na życzliwy grunt w armii czeskiej, a katastrofa Żwirki i Wigury dała okazję do bardzo serdecznej manifestacji ze strony tej armii.
Mimo tych objawów, polityka czeska nie odchodzi ani na krok od swych tradycyjnych założeń, a mianowicie: z jednej strony - opiera się na gwarancjach francuskich, z drugiej strony - ciąży zawsze ku Rosji, widząc w niej dla siebie stałe oparcie i marząc o wspólnej granicy z Rosją - poprzez Małopolskę Wschodnią.
Po przyjściu do władzy Hitlera, kiedy Marsz. Piłsudski 'opukuje Europę', aby zorientować się gdzie są siły, które by skłonne były do współdziałania z Polską - Benesz nie zmienia swego stanowiska, mimo wyraźnej skłonności ze strony polskiej.
Na przeszkodzie stały tutaj dwie sprawy: zasadniczo inny stosunek do Rosji, tradycyjnego wroga Polski, zawsze ewentualnego sprzymierzeńca Czech oraz sprawa mniejszości polskiej w Czechach, której wynarodowienie leżało w zasadach czeskiej polityki wewnętrznej. Ponadto Czesi nie zmieniali swego stosunku do irredenty ukraińskiej.
Po pakcie o nieagresji Polski z Niemcami, Czesi od razu nawiązują stosunki z Sowietami i dają u siebie bazę dla antypolskiej propagandy bolszewickiej.
Tak więc Polska i Czechosłowacja wskutek dziedzicznych obciążeń polityki czeskiej nie doszły ze sobą do porozumienia. Wymuszenie na Czechach Zaolzia było już tylko logicznym następstwem wytworzonego stanu rzeczy. Powiększone Węgry, mające wspólną granicę z Polską miały w tej części Europy dostarczyć Polsce tego, czego Polska nie mogła uzyskać od Czechosłowacji to jest ścisłego związku politycznego.
Zasadniczą jednak przyczyną faktu, że Polska nie poparła czynnie Czechosłowacji w rozgrywce o Sudety, było stanowisko mocarstw zachodnich. Polska doskonale zdawała sobie sprawę, że zarówno Francja jak i Anglia ani materialnie ani psychicznie nie są przygotowane do wojny i za wszelką cenę będą jej się starały uniknąć. Owszem, Francja chętnie wmanewrowałaby Polskę do wojny w obronie Czechosłowacji, ale sama - mimo łączącego ją z Czechami sojuszu - zupełnie nie kwapiła się do poparcia Pragi z bronią w ręku. Wszystko więc przemawiało za tym, że gdyby Polska w jesieni 1938 roku wystąpiła po stronie Czechosłowacji - mocarstwa zachodnie zamiast czynnej pomocy udzieliłyby nam... pochwały, a na wypadek wojny przyjęłyby wyczekującą postawę widza. Zachowanie się Francji w Monachium najzupełniej potwierdza to przewidywanie. Przy ówczesnym stanie zbrojeń niemieckich Polska nie mogła liczyć z pomocą samej tylko Czechosłowacji na zwycięstwo nad Rzeszą, zwłaszcza, że - pomijając nawet problematyczną wartość żołnierza czeskiego - po 'Anschluss' Austrii granica Czechosłowacji była otwarta od południa dla wojsk niemieckich, które mogły tak samo obejść z boku fortyfikacje w Sudetach, jak na wiosnę 1940 roku obeszły od północy Linię Maginota; Polska była gotowa podjąć wspólną akcję przeciw Niemcom, sama dwukrotnie proponowała wojnę prewencyjną - ale nie mogła i nie chciała stawać się ofiarą na przykładzie której mocarstwa zachodnie uczyłyby się dopiero o sile wojskowej Niemiec i nienasyconych ambicjach Hitlera. Pozostało jedynie czekać aż Anglia i Francja przebudzą się wreszcie do czynu.
W roku 1938 na porozumienie polsko-czeskie było już za późno. Przedtem Polska dążyła do współpracy, a nawet sojuszu z Czechosłowacją, lecz polityka czeska nie chciała zamienić oddalonej Rosji na bliską Polskę i uważała, że Polska z jej 'Korytarzem' jest bardziej zagrożona przez Niemcy, niż Sudety. Czechom brakowało śmiałej decyzji dalekowzroczności politycznej, brak też było szczerości w stosunku do Polski. To wszystko odbiło się ujemnie na stosunkach polsko-czeskich."
Rami El Obeidi, były szef wywiadu libijskich rebeliantów, twierdzi, że to Baszar Assad umożliwił zabójstwo Kaddafiego. Syryjski dyktator przekazał ludziom Sarkozy'ego numer telefonu satelitarnego libijskiego "Katechona", to umożliwiło likwidację Kaddafiego (gdy nieopatrznie zadzwonił do Jibrilla w Damaszku). Dlaczego Assad miałby zrobić coś takiego? Bo Sarkozy'emu bardzo zależało na tym, by Kaddafi zginął zanim trafi w ręce jakiegoś międzynarodowego trybunału (gdzie mógłby zeznać na temat finansowania kampanii Sarco). Assad chciał w zamian, by Francja zmniejszyła presję na Syrię. Tak się jednak nie stało. (A może to Assad nie zorientował się, że wybory wygra Hollande i układ przestanie obowiązywać?). Niezależne doniesienia mówią, że francuski agent brał udział w linczu na Kaddafim, ale rewelacje El Obeidiego mogą być jednak tylko próbą dyskredytacji Assada w oczach jego moskiewskiego suwerena.
Wcześniej wskazywałem, że to prawdopodobnie Saif al-Islam wydał swojego ojca niemieckim służbom wywiadowczym, wskazując dom w Syrcie, w którym się ukrywał. Pisałem też o mailu Stratforu ujawnionym przez WikiLeaks, z którego wynika, że udział w linczu na Kaddafim brał funkcjonariusz Blackwater. W jednej z wczesnych rekonstrukcji tej egzekucji zwróciłem też uwagę na udział w całej operacji alianckiego lotnictwa i sił specjalnych.
A na koniec kurwiozum: list uczestników manifestacji poparcia dla Assada wysłany do "Pana Władysława Sikorskiego, ministra spraw zagranicznych RP". Niniejszym informuje tych zjebów, że ministrem spraw zagranicznych jest u nas August Zaleski. Gen. Władysław Sikorski jest premierem i Naczelnym Wodzem. W razie czego, możecie też pisać do prezydenta Raczkiewicza.
My tu gadu gadu o Syrii i Obamie, a w Somalii dzieją się ciekawe rzeczy. Armia kenijska zdobyła port w Kismayo - ostatni bastion oporu islamskiej milicji al-Szabab. To miażdżące zwycięstwo nad islamskimi fundamentalistami, którzy wcześniej zdołali m.in. wypędzić z Somalii armię etiopską. Przeprowadzenie tak dobrze zaplanowanej operacji przez kenijskie wojska było możliwe dzięki pomocy Amerykanów (dane wywiadowcze i drony), Francuzów (wsparcie marynarki wojennej - transport i ostrzał z morza) a także Izraelczyków (szkolenie sił specjalnych i bezpieczeństwo wewnętrzne).
