piątek, 23 grudnia 2011
Boże Narodzenie 2011
Czytelnikom mojego bloga chciałbym złożyć najserdeczniejsze życzenia: Zdrowych, Wesołych i Rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia (tudzież Przesilenia Zimowego - jeśli wśród moich czytelników znajdują się jacyś wyznawcy religii naszych przodków:)
czwartek, 22 grudnia 2011
Irak: al-Maliki wywoła nową wojnę domową?
Ledwo Amerykanie wycofali się z Iraku a już irańska agentura postanowiła tam pójść na całość. Premier al-Maliki (eksperci spierają się, czy jest irańskim sojusznikiem, wasalem czy marionetką) kazał aresztować sunnickiego wiceprezydenta al-Haszemiego za terroryzm. Al-Haszemi zbiegł do Kurdów, i teraz al-Maliki grozi kurdyjskiej autonomii i zapowiada, że usunie z rządu sunnickich ministrów. Przywódcy sunnickich plemion ostrzegają, że to przepis na wojnę domową. By ostrzeżenie było słyszane, w Bagdadzie doszło dzisiaj do serii spektakularnych zamachów bombowych.
Warto w tym miejscu przypomnieć historię irackiej wojny domowej: w marcu 2003 r. iraccy, sunniccy generałowie zdradzili Saddama i oddali Amerykanom Bagdad. Gen. Sanchez oraz inni amerykańscy dowódcy stworzyli plan przekazania władzy nad Irakiem Irakijczykom - czyli plemionom i postsaddamowskiej armii. Niestety cywile z administracji Busha wyrzucili ten plan do kosza, rozwiązali postaddamowską armię, przeprowadzili debaathyzację i stworzyli kolaborancką administrację złożoną głównie z... irańskich agentów. Nowa iracka bezpieka została obsadzona ludźmi Teheranu, którzy zaczęli porywać z ulicy, torturować i zabijać sunnitów. Oszukani generałowie Saddama wcielili więc w życie plan rozpętania wojny partyzanckiej przeciwko USA. Wkrótce do akcji włączyła się al-Kaida, a w Iraku wybuchła sunnicko-szyicka wojna domowa. Skończyła się ona, gdy gen. Petraeus porozumiał się z przywódcami sunnickich plemion i saddamowskimi generałami. Uzyskali oni udział we władzy a ich milicje wyszły z podziemia robiąc porządek z al-Kaidą. Działania al-Malikiego mogą sprawić jednak, że sunnicki ruch oporu znowu zacznie walczyć - tym razem przeciwko znienawidzonym szyitom.
środa, 21 grudnia 2011
Kim Jong Ill nie umarł w pociągu!
Kim Jong Ill nie umarł w pociągu - wskazuje południowokoreański wywiad. Czym się kieruje stawiając tezę, że okoliczności śmierci idola polskojęzycznych Euroazjatów z Falangi, zostały sfałszowane? Przede wszystkim tym, że pociąg Kim Jong Illa stał przez cały weekend na bocznicy. Pokazują to zdjęcia satelitarne. W nocy śmierci Kim było minus 12 stopni. Kimowi z pewnością nie chciałoby się telepać pociągiem po kraju - zwłaszcza, że był pewnie bardzo zmęczony po 9 wizytach krajoznawczych jakie odbył w tym miesiącu. Najprawdopodobniej więc zmarł w swoim pałacu. Po co więc dorabiać wersję o śmierci w pociągu? Czy chodzi tu tylko o historyjkę wpisującą się w mit pracowitego przywódcy?
Co ciekawe, jeden z profesorów Uniwersytetu Waseda twierdzi, że Kim Jong Ill zmarł już w 2003 r...
Ciekawym, jak przebiegają lub mogą przebiegać rozgrywki frakcji w północnokoreańskiej nomenklaturze polecam ten oraz ten artykuł. Okazuje się, że dużo mówi już sama kolejność stania na schodach w supermarkecie - tak się akurat składa, że siostra Kima stała tam przed Kim Jong Unem (który nawiasem mówiąc jest nie tylko moim nemesis, ale także moim rówieśnikiem, a już ma cztery gwiazdki na pagonach... wkurwiające).
wtorek, 20 grudnia 2011
Choroba nowotworowa Erdogana
Zastanawiałem się, czemu Turcja tak wzdraga się z inwazją na Syrię (rozniosłaby przecież assadowską armię bez trudu). Jednym z wyjaśnień jest choroba tureckiego premiera Tayyipa Recepa Erdogana. Ten silny przywódca, prowadzący niezależną (choć bardzo kontrowersyjną politykę) choruje na raka, a tureckie media donosiły, że jego stan ostatnio się pogorszył. Wewnątrz rządzącej partii AKP zaczyna się już walka o sukcesję. Kolejny dowód na to, że stan zdrowia przywódców miewa czasem ogromny wpływ na historię (choroba alkoholowa Becka, zaburzenia psychiczne Anthony Edena, alkoholizm Borysa Jelcyna, narkomania JFK...). Turecki lider, mimo wielkich kontrowersji związanych z jego polityką, należy jednak do ludzi, którym życzę powrotu do zdrowia.
Ps. Erdogan to polityk budzący szacunek nawet wśród swoich licznych wrogów. Pamiętam jak po Smoleńsku w kondolencjach napisał: "Mam nadzieję, że to był wypadek".
Filmoteka północnokoreańska: "Sekretne życie Kim Jong Illa" i "Defilada"
W Phenianie uroczystości żałobne (w tym wystawienie zwłok - w stalinowskim stylu), w UE z naszej inicjatywy też flagi opuszczone do połowy masztu (jak ładnie się zbiegło :). Niektórzy południowokoreańscy eksperci wciąż spekulują, że Drogi Przywódca został zabity - ale w sprawie Korei Północnej, gdzie czterech ekspertów tam sześć opinii.
Ponieważ nasza TV nie pokazuje z okazji żałoby żadnych wspomnieniowych filmów o Kim Jong Illu, wypełniam tę pustkę dwoma perełkami: "Sekretnym życiem Kim Jong Illa" oraz klasykiem klasyki czyli "Defiladą".
Ponieważ nasza TV nie pokazuje z okazji żałoby żadnych wspomnieniowych filmów o Kim Jong Illu, wypełniam tę pustkę dwoma perełkami: "Sekretnym życiem Kim Jong Illa" oraz klasykiem klasyki czyli "Defiladą".
poniedziałek, 19 grudnia 2011
Kim Jong Ill vel Jurij Usanowicz (1942-2011)
Kim Jong Ill (nazwisko z aktu urodzenia: Jurij Usanowicz) "zmarł z przepracowania" w pociągu - choć w Korei Południowej spekulują, że go zabito w ramach intryg związanych z sukcesją, ja myślę jednak, że już gostek i tak miał wyniszczony organizm przez alkohol i tłuste jedzenie (Słynna południowokoreańska ulotka: "Dlaczego wasi przywódcy są tacy grubi?") . Odszedł jeden z najgorszych i najbardziej ekscentrycznych komunistycznych tyranów w historii, wspomagany m.in. przez Chiny i Rosję. No cóż, podobny politruk jak jego ojciec "Gruby Kim", jak Jaruzelski czy Ceaucescu... Ze względu na skąpość źródeł i hermetyczność reżimu, nie będę się wymądrzał i snuł "100 proc. scenariuszy", większość ekspertów jest jednak pewna, że następcą zostanie Kim Jong Un - nie można wykluczyć czegoś w rodzaju transformacji ustrojowej na chińską modłę. (Ciekawostka: młodzi partyjniacy w Phenianie naśladują fryzurę Kim Jong Una uznawaną za symbol "młodości" i "reform".) Robi się ciekawie, bo w ostatniej urodzinowej notce napisałem, że to właśnie młody Kim zabije w 2030 r. w Smoleńsku "prezydenta Kozieła" i później na moim pogrzebie będzie miał łzy w oczach słuchając "Alejandro" Lady Gagi wykonywanego na organach przez Staszka Satanistę.
A na koniec kilka klimatycznych filmów z Korei Północnej, kraju gdzie czas zatrzymał się w latach '50-tych:
A to trochę w stylu Ireny Santor i Władysława Szpilmana:
Relacja Waldemara Milewicza z wizyty Jaruzela w Korei Północnej w 1986 r. Jeszcze jeden! Jeszcze jeden!
Tego klasyka z "Team America", chyba przedstawiać nie trzeba :) :
A to nas czeka w przyszłości:
niedziela, 18 grudnia 2011
Yom Kippur: ustawiona wojna i śmierć płka Alona
Od lewej: płk Josef Alon, gen. Mosze Dayan, gen. Moderchai Hod, dowódca izraelskich sił powietrznych
1 lipca 1973 r., w swoim domu w stanie Maryland, został zabity płk Josef Alon, izraelski attache lotniczy i morski w Waszyngtonie, jeden ze współtwórców sił powietrznych Izraela. Zamach został przeprowadzony bardzo profesjonalnie. Alon dostał pięć kul. Sprawców nigdy nie złapano, ani nawet nie zidentyfikowano. FBI podejrzewało, że zamachu dokonali fedaini z Czarnego Września. Do dokonania egzekucji przyznała się OWP. Rodzina podejrzewała jednak... izraelski i amerykański rząd. Podejrzenia te opisał m.in. izraelski reżyser Joram Ibramatz.
Enigmatycznie o całej sprawie wypowiedział się były izraelski prezydent Ezer Weizman: "Gdybym powiedział wam prawdę, naród byłby zszokowany. Alon był gadatliwym pijakiem i nie można mu było powierzać tajemnic". Co to za tajemnice? Ibramatz stawia tezę, że Alon zginął, bo dowiedział się zbyt wiele o nadchodzącej wojnie Yom Kippur a konkretnie o tajnym porozumieniu Kissinger-Dayan przewidującym, że Izrael pozwoli, by Egipt zbrojnie odebrał mu Synaj. W ten sposób Arabowie mieli odzyskać swoją dumę i wychodząc z twarzą z konfliktu zawrzeć pokój z Izraelem. Teza szalona, ale... poparta solidnymi poszlakami i rozważana przez takich badaczy jak np. prof. Uri Milstein.
Rzeczywiście Izrael zdawał sobie sprawę z tego, że Egipt i Syria szykują atak - wywiad wojskowy zebrał przecież wyraźne sygnały na to wskazujące. Co więcej, Izrael został ostrzeżony przez króla Jordanii Husajna, który nawet spytał się izraelskiego rządu, czy może, tak pro forma wysłać jedną jordańską brygadę na Wzgórza Golan, by symbolicznie wzięła udział w syryjskiej ofensywie. Odpowiedź izraelskich polityków brzmiała: "No jasne, nie mamy nic przeciwko" (opisał to Patrick Seale w swym monumentalnym dziele "Assad"). Andrzej Kiełczyński, agent CIA infiltrujący Likud, tłumaczy to tym, że izraelskie władze były zbyt zadufane w siłę swojej armii i uważały, że Linia Bar-Leva jest przeszkodą nie do przebicia dla Egipcjan. Nie jest to do końca prawdą. Bentsi Tsfoni, ówcześnie saper stacjonujący na Synaju wspomina, że tuż przed wybuchem wojny kazano mu rozminować pewne obszary Linii Bar-Leva. Gdy zwrócił dowódcy uwagę na bezsens tego rozkazu, otrzymał odpowiedź: "To nowe działania dyplomatyczne armii". Gen. David Elazar, szef sztabu IDF, zorientował się, że Egipt chce zaatakować Synaj i poprosił o zgodę na atak prewencyjny. Odmówił mu minister obrony Mosze Dayan. Nomi Frankel, ówcześnie w wojskach łączności, słyszała ich rozmowę. Dayan argumentował: "Nie. Mamy umowę z Kissingerem, by nie atakować Egiptu".
Efektem tego układu była najkrwawsza wojna izraelsko-arabska. Ale też wyjście Egipcjan z twarzą z konfliktu i trwający ponad trzy dekady pokój na Synaju. Rozwiązanie jak z "Watchmanów"...
sobota, 17 grudnia 2011
Syria: Rosja wzmacnia chwiejący się reżim
Według europejskich agencji wywiadowczych Iranowi udało się oślepić laserem amerykańskiego satelitę. Jasnym jest, że ten zapóźniony technologicznie kraj - mający problemy choćby z konserwacją instalacji naftowych - nie byłby w stanie tego zrobić. Raczej ktoś - czyli Rosja lub Chiny - zrobił to za niego.
Rosja mocno dba również o swojego syryjskiego sojusznika wysyłać mu przeciwokrętowe rakiety Yakhnot. Syryjczycy starają się przestraszyć wszystkich pokazując, że są gotowi do wojny: koncentrują czołgi przy granicy z Jordanią (czekają ich tam US Special Forces) i celują Scudami z bronią chemiczną w Turcję. Syryjska opozycja stara się przekonać Zachód i Turcję do interwencji. Jeden z czołowych dysydentów dr. Bassam al-Imadi wskazuje przy tym, że obawy przed wojną domową w Syrii po obaleniu Assada nie mają podstaw. Ramię w ramię przeciw reżimowi walczą przecież sunnici, Druzowie, Kurdowie a nawet alawici.
Wewnątrz reżimu atmosfera nie najlepsza. Gen. Assaf Chawkat, szef wywiadu wojskowego został zastrzelony podczas sprzeczki, przez innego generała ze służb wywiadowczych Ali Mamlouka. Niektórzy członkowie nomenklatury przerzucają pieniądze do Wenezueli. Dezerterzy opowiadają, że dostawali rozkazy od reżimowego dowództwa, by podczas pacyfikowania demonstracji zabijać określoną kwotowo liczbę ludzi.
Bonus: fotki pokazujące "demokratyzację" Egiptu, czyli brutalne tłumienie pokojowych demonstracji przez policję. Czyli taki 11 XI, ale bez Antify i wozów TVN.
czwartek, 15 grudnia 2011
Tinker Tailor Soldier Spy - recenzja
"Szpieg", czy też w oryginale "Tinker, Tailor, Soldier, Spy" to kawał dobrego kina. Jeśli nie znudzicie się i nie wyjdziecie z seansu po 5 minutach, to doskonała intryga (oparta wszak na prozie Johna le Carre'a - agenta MI6 wystawionego przez Philbiego) przyssie was do ekranu. Film ten jest przede wszystkim bardzo klimatyczny - wczesna lata '70-te, zimna wojna, rozpadająca się Wielka Brytania rządzona przez labourzystów, sowiecka infiltracja... Na mnie zrobiła wrażenie m.in. scena z Budapesztu: panorama ze Wzgórza Zamkowego na parlament i Migi przekraczające nad Dunajem barierę dźwięku. Inny fragment, którzy przyciągnął moją uwagę: impreza Bożonarodzeniowa w MI6 - Święty Mikołaj z maską Lenina na twarzy i cała sala śpiewająca po pijaku hymn sowiecki :) A na koniec klasyk Julio Iglesiasa, z soundtracku do tego filmu:
środa, 14 grudnia 2011
Niespodziewana oferta: sojusz irańsko-saudyjski?
Iran poczuł się chyba mocno przestraszony zdarzeniami w Syrii, gdyż wysłał delegację do Rijadu (z ministrem ds. wywiadu Heidarem Moslehim na czele) z bardzo hojną ofertą: wspólny pakt wymierzony w USA i Izrael. Czyli koniec regionalnej rywalizacji. W zamian Arabia Saudyjska może zyskać dostęp do irańskiej technologii nuklearnej. Porozumienie to jest wzorowane na irańsko-saudyjskim układzie w sprawie Libanu z 2008 r. przewidującym zakończenie rywalizacji i stworzenie w Bejrucie rządu koalicyjnego z udziałem Hezbollahu. Czy tym razem się uda? Saudowie byliby głupi, gdyby się zgodzili. Jednym z filarów ich władzy jest przecież sojusz z USA. To Amerykanie ich chronią przed różnymi zbójeckimi państwami regionu i równocześnie przed islamskimi fanatykami (również w tym sensie, że można w wiarygodny sposób zrzucić na Amerykanów winę za zabójstwa i zaginięcia fanatyków). Sojusz o antyamerykańskim ostrzu wystawiłby Arabię Saudyjską na wpływy różnych wichrzycieli, co zagroziłoby władzy Saudów. Wspólne niszczenie Izraela, nie jest dla Saudów żadną frajdą, zwłaszcza, że od lat skrycie współpracują z Tel Avivem w różnych przedsięwzięciach. Bardziej atrakcyjne byłoby wyparcie wpływów irańskich z Syrii, Libanu i Autonomii Palestyńskiej, a później z Iraku a także lotnicze znokautowanie Teheranu przez NATO i Izrael.
Co ciekawe, w rozmowach o sojuszu nie brali udziału główni rozgrywający: gen. Soleimani i książę Bandar.
***
Trudno się dziwić inicjatywie Iranu. W Jordanii, przy granicy z Syrią koncentrują się amerykańskie siły specjalne przerzucone z Iraku. Dorwą Assada?
Subskrybuj:
Posty (Atom)








