środa, 20 listopada 2013

Największe sekrety: Magiczna kula z Dallas - cz. 2: Sprawcy

Ilustracja muzyczna: JFK Soundtrack Suitte - John Williams

"Nie graliśmy w ładną grę"
   Płk William Bishop aka David Atlee Phillips, CIA

"Liberał to komunista po studiach, który myśli jak Murzyn."
    Burmistrz Miami, "Dziennik zakrapiany rumem"

"Yuki, zabijmy go... Tak będzie prościej..."
   Yuno Gasai, "Mirai Nikki"




- Jutro ten skurwysyn przestanie mnie wkurwiać. To nie jest groźba, to obietnica - tak ponoć powiedział do swojej sekretarki-kochanki Madelaine Brown wiceprezydent Lyndon Baines Johnson 21 listopada 1963 r. Co się stało następnego dnia, wszyscy wiemy... Kilka godzin wcześniej LBJ pokłócił się w obecności Jackie Kennedy z JFK na temat tego, kto gdzie będzie siedział podczas przejazdu prezydenckiej kolumny przez Dallas. LBJ nie chciał, by w samochodzie z JFK jechał jego przyjaciel - gubernator Teksasu John Connally. Domagał się, by na przednim siedzeniu prezydenckiego samochodu usiadł kongresmen Yarborough - polityczny rywal JFK. Prezydent uznał upór wiceprezydenta za irracjonalny i nie zgodził się na proponowane poprawki (i przez to Connally został ranny w zamachu następnego dnia). Od jakiegoś czasu dawał LBJ sygnały, że wybierze kogoś innego jako kandydata na wiceprezydenta podczas kampanii 1964 r. Miał ku temu wygodny pretekst - skandale korupcyjne dotykające otoczenia LBJ, w tym jego najbliższego współpracownika. LBJ i JFK nigdy zresztą za sobą nie przepadali. Kennedy wybrał teksańskiego polityka jako swojego wiceprezydenta prawdopodobnie tylko dlatego, że LBJ szantażował go swoją wiedzą o bigamii oraz innych skandalach obyczajowych JFK. Na nieszczęście dla rodziny Kennedych, to LBJ był głównym organizatorem kampanijnej wizyty prezydenta w Teksasie. O tym, że JFK odwiedzi Dallas zdecydowano na początku września - wiedziało o tym tylko trzech ludzi, w tym LBJ. Lee Harvey Oswald wkrótce potem dostał pracę w magazynie książek przy Dealey Plaza - magazyn należał do znajomego wiceprezydenta. Podobnie kumplem i politycznym sojusznikiem LBJ był szef policji w Dallas. Tak, ten sam, który tak świetnie zabezpieczył wizytę prezydenta a później transport Oswalda z komendy policji do więzienia. To LBJ wraz z szefem policji zdecydowali o przejeździe prezydenckiej kolumny przez Dealey Plaza. Kumplami LBJ byli też naftowi biznesmeni z Teksasu: H.L. Hunt i Clint Murchison wiązani w literaturze przedmiotu z zabójstwem JFK. To właśnie na przyjęciu u Murchisona  Madelaine Brown miała usłyszeć z ust LBJ obietnicę rozwiązania problemu Kennedy'ego.



LBJ jest z pewnością tym, który najwięcej skorzystał na śmierci JFK. Uratowała go ona od politycznego niebytu i wzniosła do najwyższego urzędu w państwie. Skorumpowany, niezwykle ambitny polityk o niezmiernie wielkim ego (przykładem jego samouwielbienia było podarowanie papieżowi Pawłowi VI swojego popiersia z brązu) nie potrzebował wielu impulsów, by pozbyć się człowieka, który zagrażał jego karierze. Sam jednak nie byłby w stanie przeprowadzić zamachu stanu. Potrzebował więc współkonspiratorów.



Pod koniec lat '70-tych Victor Marchetti, były agent CIA opublikował w piśmie "Spotlight" artykuł w którym sugerował udział włamywacza z Watergate, byłych agentów CIA E. Howarda Hunta, Franka Sturgisa i Gerry'ego Patricka Hemminga (byłego zwierzchnika Oswalda w ONI w bazie w Atsugi) w zamachu na JFK. Hunt poczuł się tym urażony i pozwał wydawcę pisma, spółkę Liberty Lobby do sądu. Wygrał pierwszy proces, ale Liberty Lobby wygrało apelację. W 1985 r. sąd na Florydzie oficjalnie przyznał, że CIA brała udział w zabójstwie JFK. Taki wyrok zapadł m.in. po zeznaniach Marity Lorenz, byłej agentki CIA i kochanki Fidela Castro zaangażowanej w próby jego otrucia.

Lorenz mówiła o Operacji 40 - akcji sabotażowo-dywersyjnej wymierzonej w komunistyczną Kubę. Udział w niej brały takie sławy CIA jak  Rafael 'Chi Chi' Quintero, Luis Posada Carriles, E. Howard Hunt, Thomas Clines, Edwin Wilson, Ted Shackley, Felix Rodriguez, David Atlee Phillips, Frank Sturgis czy późniejszy dyrektor CIA Porter Goss.",,Od momentu, w którym ponownie dołączyłam do Operacji 40... bez przerwy słyszałam, jak mówiono: ,,Dopadniemy Kennedyego.” - zeznawała Lorentz. Frank Sturgis vel Frank Fiorini (niezwykle barwna postać, były partyzant u Castro, później przeciwnik reżimu i agent CIA, włamywacz z Watergate) przyznał się jej po zamachu, że to on i Hunt odpowiadają za zabicie prezydenta. "Jakby się ktoś pytał, to ma dobre alibi. Siedziałem w domu i oglądałem telewizję. Hahahahaha!!!" - mówił Sturgis. Postaci Sutrgisa i Hunta dopatrywano się na fotografiach "włóczęgów" aresztowanych tuż po zamachu obok magazynu książek.



Hunt przyznał się na łożu śmierci do swojego uczestnictwa w spisku. Zapewniał jednak, że jego rola była niewielka. Był tylko "rezerwowym zawodnikiem". Nieprzypadkowo prezydent Nixon w taśmach dotyczących Watergate mówił o "tej całej rzeczy z Zatoki Świń". Gene "Chip" Tatum, były agent CIA zaangażowany w Iran Contra pisał o grupie "Pegasus" - jednostce do "brudnej roboty" w amerykańskich służbach specjalnych, która przeprowadziła zabójstwo JFK i dzięki temu wyrwała się spod kontroli rządu.


Powyżej: ekipa z Operacji 40, w Mexico City w styczniu 1963 r.

Ilustracja muzyczna: JFK theme - John Williams

Jak przeprowadzono zabójstwo prezydenta Kennedy'ego? Prokurator Garrison i płk Fltecher Prouty (oficer wywiadu wojskowego, pierwowzór postaci "X" - tajemniczego informatora z filmu "JFK) uważali, że strzelcy zajęli trzy pozycje - w składnicy książek, na Trawiastym Pagórku i w budynku Dal Texu. To z Dal Texu musiała paść kula, która drasnęła jednego z przechodniów stojącego przy wiadukcie. Tuż po zabójstwie aresztowano w tym budynku niejakiego Eugene'a Hale'a Bradinga - człowieka powiązanego z Jackiem Rubym, mafijnymi związkowcami Hoffy, H.L. Huntem, skrajnie prawicowymi grupami politycznymi i amerykańskimi służbami wywiadowczymi. Przebywał tam w towarzystwie funkcjonariusza wywiadu wojskowego. (Obok Dal Texu był budynek więzienia. Na dachu przebywał policyjny snajper. Spytany po latach, czy strzelał wówczas do JFK, odparł: "Zabiłem w życiu bardzo wielu skurwysynów".) O tożsamości prawdopodobnych zabójców już wspominałem i jeszcze wspomnę w następnej części tego cyklu. Starano się jednak, by to byli profesjonalni "apolityczni", anonimowi zabójcy do wynajęcia, którzy mogliby szybko rozpłynąć się w powietrzu. Wróćmy więc do kwestii tego kto był politycznym decydentem w tym spisku...



Gene Tatum wspomina, że przesłuchiwał nagrania z podsłuchów wskazujące, że w proces planowania zamachu byli zaangażowani: były szef CIA Allan Dulles, szef FBI J. Edgar Hoover, wiceprezydent Johnson, gubernator Nowego Jorku Nelson Rockefeller i późniejszy prezydent George H.W. Bush.



Zaangażowanie Dullesa łatwo wytłumaczyć - JFK pozbawił go kierownictwa CIA i obarczył winą za fiasko inwazji w Zatoce Świń. JFK przed śmiercią przygotował rozporządzenie pozbawiające CIA możliwości prowadzenia operacji destabilizujących - prezydent kazał Agencji skupić się na zbieraniu informacji wywiadowczych a tajne operacje powierzył wywiadowi wojskowemu. Po śmierci JFK rozporządzenie trafiło do kosza, a Dulles wszedł w skład Komisji Warrena.




Udział w spisku J Edgara Hoovera jest nieco zagadkowy. Choć nie lubił się z RFK, to jednak ułożył sobie poprawne stosunki z prezydentem. Z polecenia prezydenta mocno zaangażował się w rozbicie Ku Klux Klanu. Bez udziału Hoovera spisek był jednak niemożliwy - szef FBI blokował informacje o przygotowywanym zamachu a później Biuro czynnie zaangażowało się w tuszowanie sprawy.



Co robił w grupie spiskowców Rockefeller? W 1964 r. chciał kandydować na prezydenta. Nie uzyskał jednak republikańskiej nominacji - pokonał go sen. Barry Goldwater. To mocno wkurzyło Rockefellera, który w niezwykle emocjonalny sposób zaczął się skarżyć, że Partię Republikańską przejęli ekstremiści. Goldwater odparł mu: "Ekstremizm w imię wolności nie jest niczym karygodnym". W 1974 r. Gerald Ford, były członek Komisji Warrena (który na łożu śmierci przyznał, że doszło do spisku na życie JFK) wybrał Rockefellera jako swojego wiceprezydenta. Doszło później do dwóch zamachów na życie Forda (Jeden zamachowiec twierdził, że strzelał bo wydawało mu się , że jest prowadzącym Koła Fortuny, druga zamachowczyni - matka Charlesa Mansona, mówiła, że strzelała, bo wydawało jej się, że jest postacią z reklamy szamponu. W 1981 r. John Hinckley, przyjaciel rodziny Bushów, twierdził, że strzelał do Reagana, bo wydawało mu się, że jest postacią z filmu "Taksówkarz".)  Rockefeller nie został prezydentem  i w 1979 r. nagle zmarł na zawał serca.



Co w tej grupie prominentów robił George Bush Sr.? Pracował on dla CIA już od lat '50-tych. Jego spółka Zapata Oil była wykorzystywana jako przykrywka dla operacji Agencji w Ameryce Środkowej i na Karaibach. Być może również przy okazji Operacji "Zapata", czyli inwazji w Zatoce Świń. Bush pochodził z bardzo prominentnej rodziny - jego ojciec pomagał tworzyć ustawę o bezpieczeństwie narodowym z 1947 r. Zachowała się też korespondencja z 1963 r. między Hooverem a "panem Georgem Bushem z CIA". Niektórzy dopatrują się go na zdjęciach z 22 XI 1963 r., na schodach składnicy książek...


W następnej części cyklu "Magiczna kula z Dallas" opisane zostaną mafijne wątki zamachu na JFK. Marcello, Trafficante, Giancana, Hoffa...

sobota, 16 listopada 2013

Największe sekrety: Magiczna kula z Dallas - cz. 1: Oswald

"Kennedy potrzebował tej prezydentury jak dziury w głowie"
          Jack Ruby

"A ja tylko chciałem być k...wa pier...nym księdzem, mieszkać w klasztorze i służyć Bogu. Ale pedałów tam nie przyjmują"
         Davie Ferrie

Ilustracja muzyczna: Sting - Russians (Putin przerabia refren na "because the Russians fuck their children too" :)



W Mińsku, pięknym polskim mieście znajdującym się na terytorium Białorusi, przy ulicy Kamunistycznej 4 znajduje się kamienica (na zdjęciu powyżej), w której w latach 1959-62 mieszkał młody, spokojny Amerykanin Lee Harvey Oswald. To resortowe osiedle. W pobliżu znajduje się pomniczek upamiętniający "poległych" funkcjonariuszy MWD i KGB. Mińsk w latach '50-tych był modelowym sowieckim miastem, pełnym monumentalnej acz zadziwiająco gustownej architektury i w miarę nowoczesnych zakładów przemysłowych pracujących na rzecz wojska. Mieszkanie Oswalda wzbudzało zdumienie jego przyjaciół z fabryki - duże, przestronne, podczas gdy oni musieli gnieździć się w klitkach. Lee cieszył się w Mińsku wysokimi, niewspółmiernymi do oficjalnego zatrudnienia, zarobkami i pozwoleniem na broń. Poślubił tam Marinę Prusakową, siostrzenicę pułkownika KGB, która mieszkała wcześniej w Leningradzie z innym Amerykaninem - dezerterem z NSA. W czerwcu 1962 r. oboje wyjeżdżają z ZSRR do USA, bez żadnych przeszkód (choć biuro paszportowe robiło wówczas ogromne trudności sowieckim obywatelom chcącym pojechać do NRD czy do PRL). Trudno powiedzieć jakie Lee oddał im usługi. Przed swoim wyjazdem do ZSRR był marine i obsługiwał radary w bazie Atsugi w Japonii, a stamtąd startowały U2. W 1960 r. Sowietom po raz pierwszy udaje się zestrzelić taki samolot. 





Przeszkód Oswaldom nie robią też im Amerykanie. Choć Lee w 1959 r. zrzekł się obywatelstwa, zostaje przyjęty przez swoich bez żadnych przeszkód. Według relacji byłych pracowników ambasady USA w Moskwie, Oswald zostaje wpuszczony na czwarte piętro tej placówki - tam gdzie wstęp mają tylko ludzie z certyfikatem bezpieczeństwa. Za pieniądze Departamentu Stanu wraca do ojczyzny i znajduje pracę w firmie wywołującej zdjęcia satelitarne. Tam również potrzebny był certyfikat bezpieczeństwa. Jednakże dziwnym trafem taką robotę dostaje człowiek uchodzący za zdrajcę i sympatyka komunizmu, który kilka miesięcy później rozdaje na ulicach Nowego Orleanu procastrowskie ulotki i występuje w lokalnej telewizji jako zwolennik kubańskiego dyktatora. Co więcej, przyjaźni się z ultrapodejrzanym przybyszem z Europy Środkowo-Wschodniej, Georgem de Morenschildtem, przyjacielem Jackie Kennedy, utrzymującym kontakty z rezydentami wywiadu PRL na Haiti (de Morenschildt "popełnia samobójstwo" w 1977 r. tuż przed tym jak miał zeznawać w komisją Kongresu USA w sprawie zabójstwa JFK). Na jesieni 1963 r. Oswald odwiedza Mexico City, gdzie spotyka się oficerami kubańskich i sowieckich służb, w tym płk Kostikowem z KGB, specjalistą od zabójstw politycznych. Czyżby więc sprawa była jasna i tak jak sugeruje gen. Ion Mihai Pacepa, Oswald został wysłany do USA przez Sowietów, by zabić prezydenta, który zadał im strategiczną klęskę w czasie kryzysu kubańskiego? To bardziej skomplikowane niż myślicie.


W dniu zabójstwa JFK Jim Garrison, prokurator z Nowego Orleanu, zaczyna sprawdzać kontakty Oswalda. Wyniki dochodzenia są zadziwiające: adres jednoosobowego "Komitetu Ręce Precz od Kuby!" widniejący na ulotkach rozdawanych przez Oswalda to adres biura detektywistycznego Guya Bannistera, byłego szefa FBI w Butte w Montanie, człowieka obecnego przy śmierci Johna Dillingera i zapiekłego antykomunisty. Oswald pozujący na zwolennika Castro jest widywany wśród kubańskich antykomunistycznych uchodźców (Silvia Odio i Carlos Bringuier - antycastrowscy aktywiści pamiętają go jako wielkiego przeciwnika komunizmu oferującego im szkolenie wojskowe).





Jednym z jego najbliższych przyjaciół jest David Ferrie - były pilot wojskowy (znali się z Oswaldem od 1959 r. z czasów służby w patrolu lotniczym Gwardii Narodowej stanu Luizjana), współpracownik CIA i ekscentryczny homoseksualista (pięknie sportretowany przez Joe Pesciego w "JFK"). Oswald w chwili zatrzymania miał przy sobie kartę biblioteczną Ferriego. Gdy w 1967 r. Ferrie zgodził się opowiedzieć prokuratorowi Garrisonowi o zamachu na JFK, "popełnia samobójstwo". Tej samej nocy jego znajomy - a zarazem znajomy Oswalda - Eladio del Valle, były kubański kongresmen, zostaje zastrzelony i posiekany maczetami na parkingu w Miami. Idąc tropem kontaktów Oswalda, prokurator Garrison (obsmarowywany przez media i służby tak jak u nas Macierewicz oraz inni ludzie nie godzący się z teorią Magicznej Brzozy), stawia zarzuty o udział w spisku na życie prezydenta Clayowi Shaw vel Clayovi Bertrand, biznesmenowi z Nowego Orleanu, ekscentrycznemu homoseksualiście. Shaw wygrywa proces, ale kilka lat później szef CIA Richard Helmes przyznaje, że Shaw i Ferrie - osoby z najbliższego otoczenia Oswalda pracowały dla CIA.



Dla kogo więc tak naprawdę pracował Oswald? Prokurator Garrison skłaniał się ku tezie, że Oswald został wysłany do ZSRR jak agent ONI, czyli wywiadu marynarki wojennej. Podejrzenia wzbudzało choćby to, że odbył w marines kurs rosyjskiego. Teorię tę potwierdził po latach Victor Marchetti, były agent CIA. Oswald był agentem amerykańskich tajnych służb. Czy w Rosji stał się jednak agentem podwójnym? Nieco światła rzuca na to przyjaciel Oswalda Ron Lewis. W swojej książce "Fleshback" opisuje jak razem pracowali dla Guya Bannistera. Lewis to były pilot wojskowy, wyrzucony z sił zbrojnych za molestowanie nieletniej. Później prowadził życie drobnego przestępcy. Szybko się zaprzyjaźnił z Oswaldem i stał się jego powiernikiem.



Według niego Oswald rzeczywiście był radykalnym lewicowcem a przy tym człowiekiem zafascynowanym światem szpiegostwa. Wstępując do marines a później infiltrując szeregi antycastrowskich emigrantów i spiskowców z CIA chciał po prostu infiltrować wrogą organizację. Takie akcje go ekscytowały. I przez to się przeliczył. Natrafił na prawdziwych, profesjonalnych spiskowców a ci postanowili go wykorzystać i z nim skończyć. Oswald nie strzelał do JFK. Testy kryminalistyczne nie wykryły śladów prochu na jego rękach i policzku. Świadkowie (w tym jeden policjant) zeznawali, że w chwilę po tym jak padły strzały do prezydenta, Oswald spokojnie siedział sobie w zakładowej stołówce.


Według Rona Lewisa, został on podwieziony do domu przez uczestników spisku - policjanta Johna Tippita i Roscoe White, byłego marine, policjanta z Dallas powiązanego z Jackiem Rubym. To Roscoe White był strzelcem, który oddał śmiertelny strzał z trawiastego pagórka (po latach potwierdził to syn White'a). W trakcie przejażdżki Oswald zorientował się, że chcą z niego zrobić zabójcę prezydenta. Uciekł z radiowozu. Zaczął za nim gonić Tippit - i został zatrzelony przez White'a. Oswalda złapano, gdy czekał na kogoś w jednym z kinoteatrów w Dallas. 24 listopada 1963 r. został zastrzelony w piwnicy komendy policji w Dallas, podczas transportu do więzienia. Zabójcą był gangster Jack Ruby, właściciel klubu ze strpitizem "Carrousel", w którym pracowała żona Roscoe White'a.


Ilustracja muzyczna: Without You - Mirai Nikki OST

Zarówno Ron Lewis jak i prokurator Garrison sugerowali, że Oswald chciał popsuć spiskowcom szyki. Jednym ze śladów jego działania miał być tajemniczy teleks rozesłany do biur FBI ostrzegający przed zamachem na prezydenta w Dallas. Być może podróżując  do Mexico City Oswald miał za zadanie przekazać Sowietom i Kubańczykom informacje dotyczące spisku na życie JFK. Być może CIA i FBI zdawały sobie z tego sprawę. Być może dlatego z Oswalda zrobiono zabójcę i uciszono na zawsze. Być może dlatego uciszono na zawsze jego peerelowskiego agenta wsparcia - de Morenschildta. Czy Sowieci mieli zamiar jednak dopuścić do zamachu czy też jemu przeszkodzić? Richard Case Nagell, agent amerykańskiego wywiadu wojskowego, infiltrując w 1963 r.  komunistyczne organizacje dowiedział się o spisku na życie JFK. KGB, biorąc go za "swojego" kazało mu przeszkodzić spiskowcom i ostrzec Oswalda. We wrześniu 1963 r. Nagell postanowił wyłączyć się z tej gry - wszedł do banku w El Paso i oddał dwa strzały w sufit. W dniu zamachu na JFK przebywał w areszcie za "zbrojny napad" i przez to zachował życie.



(Flashback: Zabójstwo JFK: galopujący rak i dziewczyna Oswalda)



Historia sowieckich związków Oswalda miała zadziwiający dalszy ciąg. W 1964 r. zbiegł do USA ppłk KGB Jurij Nosenko. Jego dezercja wzbudziła podejrzenia Jamesa "Jesusa" Angletona, szefa kontrwywiadu CIA. Nosenko przekazywał informacje o umiarkowanej wartości i wielokrotnie złapano go na kłamstwie. Kłamał na temat swojego stopnia w KGB, jego zeznania nie zgadzały się z informacjami SIGNIT zdobytymi przez NSA. Wyglądało na to, że Nosenko miał za zadanie uwiarygodnić dwóch fałszywych uciekinierów z KGB prowadzonych przez FBI "Fedorę" i "Top Cata", zdyskredytować płka Anatolija Golicyna i... oczyścić Oswalda. Nosenko zarzekał się, że KGB nie interesowało się Oswaldem w ZSRR, co musiało być, dla każdego mającego jakiekolwiek pojęcie o metodach sowieckich służb, piramidalną bzdurą. Angleton chciał trochę pograć z Nosenką, ale kilku narwańców z sowieckiej sekcji CIA, zamknęło tego fałszywego uciekiniera w tajnym więzieniu i trzymało go tam przez kilka lat torturując i omal nie zabijając. Nosenko nie dał się złamać, został wypuszczony, trafił na listę płac CIA a ludzie mu nie ufający - w tem Angleton stracili robotę lub "popełnili samobójstwa" tudzież padli ofiarą wypadków na polowaniach (tak jak William Sullivan, były wiceszef FBI). Zainteresowanych sprawą odsyłam do książki "Deception" Edwarda J. Epsteina.



A Marina Oswald? Żyje do dziś w Teksasie (wygląda tak). Twierdzi, że jej były mąż był niewinny i obawia się, że jej telefon nadal jest na podsłuchu...

piątek, 15 listopada 2013

Trzecie dno afery Snowdena + Dlaczego nie lubię księcia Karola


Ilustracja muzyczna: England Prevails - V for Vendetta OST



Afera wokół Snowdena nie jest tylko rosyjsko-amerykańską rozgrywką (a ściślej rzecz biorąc rosyjskim uderzeniem mającym osłabić związki amerykańsko-niemieckie i amerykańsko-unijne, zaszkodzić negocjacjom w sprawie transatlantyckiej strefy wolnego handlu i pozwolić chodzić gangsterowi-pedofilowi Putinowi w glorii obrońcy praw człowieka). Równolegle toczy się w związku z tą aferą rozgrywka wewnątrz anglosaskiego establiszmentu. Przypomnijmy o kilku faktach: NSA jest agencją wywiadu wojskowego, kierowaną przez generała. Agencja ta od lat prowadzi szeroko zakrojone operacje szpiegostwa elektronicznego wymierzone zarówno we wrogów jak i sojuszników, w cele wojskowe i cywilne, krajowe i zagraniczne. Wielokrotnie donoszono w przeszłości o tym, że mocno ona przygląda się światowi finansów (a więc również złodziejom z Wall Street, londyńskiego City i innych centrów finansowych świata) a także politykom. Według doniesień były pracowników NSA, agencja w 2004 r. szpiegowała również Baracka Barakowicza Obamę. Czy szpiegowała i później? Obama na wszelki wypadek się zabezpieczał przed nią korzystając z systemu tajnej łączności kurierskiej.  Administracja Obamy przeprowadza obecnie bezprecedensową czystkę, której najbardziej znanym przejawem było odwołanie wojskowego, gen. Petraeusa z fotela szefa CIA. Teraz Biały Dom sugeruje, że NSA może mieć cywilnego szefa. Agencja zostanie wyrwana wojskowym pod pretekstem dokonywanych przez nią nadużyć.



Przyjrzyjmy się Glenowi Greenwaldowi, amerykańskiemu dziennikarzowi, któremu Snowden przekazał całość wykradzionej przez siebie dokumentacji z NSA (polecam ten artykuł autorstwa Yoichi Shimatsu). Greenwald to były prawnik, który stracił licencję za potajemne nagrywanie swoich klientów. Potem był producentem gejowskiej pornografii, aż stał się blogerem zajmującym się "prawami obywatelskimi". Teraz odgrywa rolę osoby regulującej dopływ dokumentów Snowdena do prasy. Z około 200 tys. dokumentów, przez cztery miesiące ujawnił zaledwie 300 stron. Twarde dyski powierzył "New York Timesowi", mimo że gazeta ta nie cieszy się szczególną reputacją w środowiskach sympatyzujących z podobnymi inicjatywami. Obecnie zaś tworzy nowy portal informacyjny wspólnie z Pierrem Omidyarem, amerykańskim biznesmenem pochodzenia irańskiego. Omidyar robi zaś interesy z Booz Allen Hamilton, czyli firmą która zatrudniała Snowdena. Prawdopodobnie to też Greenwald skłonił Snowdena/Winnickiego do opuszczenia Hongkongu i do wylotu na Szeremietiewo. Snowden opuścił ten specjalny region administracyjny, choć miejscowi parlamentarzyści zapewniali go, że dostanie ochronę prawną i podczas specjalnych publicznych przesłuchań będzie mógł się podzielić swoją wizją o inwigilacyjnych operacjach NSA. Snowden stracił taką niepowtarzalną szansę na błyszczenie w świetle fleszów, stracił kontrolę nad wykradzionymi przez siebie danymi i dostał się w ręce rosyjskich służb odgrywając rolę pożytecznego idioty.



Jest jeszcze jeden ciekawy wątek w tej aferze. Wątek brytyjski. Assange ukrywał się w posiadłości Vaughana Smitha, byłego wojskowego snajpera i korespondenta wojennego, założyciela Frontline Club, człowieka, który prawdopodobnie spełniał zadania dla brytyjskich służb na Bałkanach. Greenwald zaczął publikację dokumentów Snowdena w dzienniku "Guardian". (To gazeta, którą lubię czytać i przeglądać, zawsze dużo pisząca o sprawach międzynarodowych.) "Guardian" wrzucany często przez prawicowców do kubła z napisem "lewacka propaganda" jest, mimo swojego lewicowego wizerunku, gazetą powiązaną z brytyjskim establiszmentem. Prezesem spółki wydającej ten dziennik jest Amelia Chilcott Fawcett, bardzo bliska znajoma księcia Karola, nadzorująca m.in. Prince of Wales Foundation. Gdy "Guardian" ujawnił szpiegowskie praktyki "News of the World", tabloidu wydawanego przez Ruperta Murdocha, niektórzy szukali w tym inspiracji brytyjskiego rodziny królewskiej (niemieckiego rodu Sachsen-Coburg-Gotha), która uciszała w ten sposób tabloid, który zbyt mocno przyglądał się okolicznościom śmierci księżnej Diany (baj deł: ostatnio pojawiły się kontrowersje dotyczące wyznań byłego snajpera SAS, który miał brać udział w akcji załatwienia księżnej). O udziale brytyjskich służb w aferze "NotW" już pisałem na tym blogu, więc tylko przypomnę, że Sean Hoare, dziennikarz który ujawnił praktyki tego tabloidu został znaleziony martwy w swoim domu, po tym jak zaczął rozgłaszać, że rządowi agenci chcą go zabić.


Powyżej: książę Harry, jedyny normalny człowiek w patologicznej rodzinie królewskiej

środa, 13 listopada 2013

11.11.2013 - Efekt Bastylii i prowokacje w tle

Ilustracja muzyczna: Shingeki no Kyojin - Opening 1 (polish female fundab)

(Tekst piosenki z ilustracji muzycznej jest nieco rymkiewiczowski. Np.
   "Bóg nikogo nie ocali
     Nic nie dadzą nam modlitwy
    Tylko własną wolą walki
     Zdołasz zmienić przebieg bitwy!
     Strach zamroził bydłu w żyłach krew
     Będzie gnić w swoim śnie o własny chlew
     Daj im w zagrodzie chwalić "swobodę"
     Wypuść na wolność bestie!" : )

Dlaczego Francuzi upamiętnili szturm na Bastylię świętem narodowym? W historii rewolucji 1789 r. były przecież ważniejsze, bardziej przełomowe momenty. Sama Bastylia nie była zaś Łubianką czy Auschwitz absolutystycznego reżimu. W więzieniu tym siedziało kilku drobnych przestępców, kilku chorych psychicznie i markiz de Sade - utalentowany pisarz, libertyn lubiący upokarzać kobiety, który trafił do Bastylii na prośbę rodziny, której nie podobało się, że trwoni familijną fortunę na chłostanie dziwek. Bastylia była broniona przez grupkę tzw. inwalidów - starszych żołnierzy niezdolnych do liniowej służby, mających podobny zapał do walki jak ochroniarze w Tesco. Załoga "twierdzy" szybko się poddała, ale mimo to tłum był na nią wściekły. Jeńców zmasakrowano a komendantowi Bastylii czeladnik rzeźniczy przez kilkanaście minut odrzezywał głowę nożem. Co spowodowało taką wściekłość? Wyjaśnił to chyba najlepiej Andrzej Bobkowski w "Szkicach piórkiem": kuchcik szlachtując Bogu ducha winnego komendanta Bastylii nie uderzał w konkretną osobę, on wyładowywał swoją złość na całym systemie. I z podobnym zjawiskiem mamy od kilku lat do czynienia każdego 11 listopada.

Dr Targalski już od kilku tygodni wskazywał, że sojuszowi BUL-Schetyna ("z dupy wyszedłeś i do dupy wrócisz, nie do Wrocławia" - polityczny cytat roku:) zależy na tym, by skompromitować Tuska. A jak go najlepiej skompromitować? Sprawić, by musiał się tłumaczyć przed Putinem. Gdy zauważyłem, że ambasada rosyjska nie jest otoczona policyjnym kordonem (w zeszłym roku mocno ją chroniono), zrozumiałem, że obiekt będzie celem prowokacji (podobny chwyt jak ze zdemolowaniem sowieckiego konsulatu w Szczecinie w 1956 r.). Naprawdę nie potrzeba było w tłumie funkcjonariuszy Żandarmerii Wojskowej po cywilnemu (których obecność zapowiadano wcześniej). Zwykli narodowcy pokazali, że ich uczucia wobec Rosji są dokładnie takie same jak uczucia piłsudczyków - Rosja to dla nich państwo wrogie i gwarant systemu, z którym walczą. Kanonada petard jaka poleciała na ambasadę byłą tych uczuć wyrazem. Warto jednak zauważyć, że wbrew oficjalnej propagandzie budka strażnicza (Buda Ruska), która spłonęła nie znajdowała się na terenie ambasady! Organizatorzy prowokacji bali się, że ktoś przesadzi, więc skończyło się na spaleniu bezpiecznego celu :)

Inną sprawą jest atak na Tęczę na placu Zbawiciela. Gdy zobaczyłem zdjęcia i nagrania pokazujące płomienie trawiące Tęczę byłem zafascynowany. Te kolory, ten światłocień, ta ekspresja... Tandetne "dzieło sztuki" po podpaleniu stało się prawdziwą instalacją artystyczną o wielkiej mocy przekazu, której znaczenie można interpretować na tak wiele sposobów. :) Wysyp dziesiątek memów poświęconych temu rewolucyjnemu czynowi potwierdza moją intuicję. Tęcza na Placu Zbawiciela jest tutaj taką Bastylią. Sama w sobie nic nie znaczyła. Była kolejnym gównianym elementem zaśmiecającym miejską przestrzeń. Płonąca, niczym dawniej wóz TVN, stała się symbolem buntu. Nadającym się na koszulki o wiele lepiej niż stary nieudacznik Che Guevara. Czy spalenie Tęczy było czynem kryminalnym? Tak. Czy zburzenie Bastylii było czynem kryminalnym? Jak najbardziej. Psychologia tłumu przekształca jednak często zdarzenia kryminalne w mity budujące tożsamość narodu.
(Na miejscu pojawili się już Obrońcy Tęczy. Proponuje urządzić im happening: "Gdzie jest Tęcza!" :)






11 listopada traktowano mnie jak "honorowego narodowca". Eugeniusz Sendecki sprawił, że tłum skandował moje nazwisko pod pomnikiem Dmowskiego (sic!). Ja też się czułem takim honorowym, nieortodoksyjnym narodowcem, mimo że zwykle tę tradycję mocno krytykuje i obśmiewam. Moją uwagę zwróciło kilku "oenerowców", którzy pod pomnikiem Piłsudskiego krzyczeli "Marszałku wróć! Potrzebujemy Cię!" i następnie wdrapali się na pomnik i zerwali z niego BUL-owski kotylion.

Z narodowcami nie podzielam jednak optymizmu co do kondycji narodu. Coraz częściej dochodzę do przekonania, że Polska skończyła się w 1945 r. a to co mamy to postPolska, w której dominują postPolacy a przedstawiciele dawnego narodu to marne niedobitki. Mentalnie postPolacy różnią się od Polaków z II RP, tak jak współcześni Grecy od starożytnych Hellenów. Poniższa scena, pochodząca z ze znakomitego serialu "Higurashi..." ("Gdy płaczą cykady"), to tylko z pozoru pokaz sadyzmu. Ta scena jest tak naprawdę bardzo głęboka. Gdy Rika mówi "tolerowałam Cię przez chwilę, bo masz twarz kogoś kto był kiedyś moją najlepszą przyjaciółką", tak samo ja mogę powiedzieć o narodzie postpolskim - mieszkańcach naszego kraiku - tolerowałem ten naród tylko dlatego, że przypominał mi kogoś kogo kochałem - dawny naród polski. Ten naród mnie irytuje. A jak tysiące innych ludzi wyrwanych z postpolactwa dojdzie do tego samego wniosku co ja, zacznie się u nas zmiana, albo masowe szaleństwo...

sobota, 9 listopada 2013

Sny#10: Polonia Restituta (prolog do serialu)

Tokio, maj 1905 r.

Ilustracja muzyczna: Otsu-chan , Twój stary to cenzu-cenzu (Dedykowane dzieciom z resortowych rodzin)

Generałowie Murata Tsuneyoshi i Akashi Motojiro przyglądali się z lekką konsternacją zażartemu sporowi dwóch gaijinów, których sprowadzili do ministerstwa wojny na rozmowy dotyczące dywersji wymierzonej we wspólnego rosyjskiego wroga. Jakąż dziwną parę stanowili ci dwaj cudzoziemcy! Jeden był socjalistycznym rewolucjonistą walczącym za pomocą browningów i bomb o wolność swojego narodu, drugi mieszczańskim politykierem, mistrzem manipulowania uczuciami plebsu. W swym dziwacznym dla ucha każdego Azjaty, bulgoczącym języku, żywo gestykulując namiętnie się spierali o tysiące spraw z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.
- Wiemy jak sobie pogrywacie z Michalskim i ze Skarbem Narodowym w Szwajcarii. Łżesz mu jak bura suka, że "rewolucję robi 100 Żydów, więźniów kryminalnych i wariatów wypuszczonych celowo przez carat z więzień", jednocześnie wyłudzasz od niego pieniądze na przygotowania do powstania, którego nie masz zamiaru wywoływać. Toż to skrajne skurwysyństwo! Chcecie wiecznie siedzieć w wychodku, byle tylko na ścianie sracza car zawiesił wam konfederatkę i ryngraf! - oburzał się wąsaty bojowiec mówiący z silnym kresowym akcentem.
- Wasze powstanie to jakaś popieprzona fantasmagoria! Co niby chcecie osiągnąć?! Rzucić tłum polskich robotników na rosyjskie armaty?! Skończy się jak w 1863 r. Zatęsknimy za tym wychodkiem, co mieliśmy. Będziemy narodem bez elity. Gudłaje, Szwaby i kilku zidiociałych hrabiów będzie naszą szlachtą...- gorąco oponował elegancko ubrany brunet z czarnym wąsikiem.
- Na razie to wy stoicie po stronie kacapskich żandarmów, niemieckich i żydowskich fabrykantów, przeciwko polskiemu robotnikowi! I dlatego właśnie przegracie. Bo boicie się działać. Jesteście tylko grupką zafajdanych adwokatów, sklepikarzy, którzy do konia podchodzą jak do tygrysa i nie wiedzą z której strony trzymać karabin. Zawsze naaaaaaaaród na waszych ustach. Naród rzeczywiście wspaniały, ale ludzie kurwy!!! - oczy rewolucjonisty iskrzyły się.


- Oooooo chyba wyłowiłem słowo, które rozumiem!!! - ekscytował się generał Akashi.
- Jakie? - ożywił się generał Murata. Dłoń trzymał na rękojeści swojego wspaniałego miecza.
- Kurwy. Słyszałem je wielokrotnie w Polsce i wiem, co to znaczy. Gaijini mają ochotę się zabawić - uśmieszek na twarzy generał Akashiego mówił wszystko. Ten doświadczony agent wywiadu postanowił bezzwłocznie przystąpić do działania. Podszedł do kłócących się Polaków i przerwał im dyskusję, zagadując do nich po francusku:
- Proponuję panom przenieść dyskusję w bardziej przyjemne miejsce



***

Młoda i słodko wyglądająca dziewczyna o koreańskich rysach twarzy uśmiechała się masując Dmowskiemu skroń. Jej umalowane oczy tworzyły podczas uśmiechu wąskie, skośne szparki. Jej uśmiech zdawał się wyrażać: "Teraz powyżywam się na białasie!". Kilka metrów dalej leżał Piłsudski. Koreańska dziewczyna siedziała na nim okrakiem masując mu plecy. Kuse stroje panienek sprawiały, że obaj gaijini zastanawiali się jaki jest charakter tego przybytku i na ile mogą sobie pozwolić.
Panienki szczebiotały coś w swoim języku i od czasu do czasu próbowały się zwracać do klientów używając łamanej japońszczyzny. Panowie też wykorzystywali barierę językową. - Hahaha!!! Kochanie jesteś zajebista. Nawet nie wiesz, w ile miejsc bym ci wsadził... - Dmowskiego bawiła cała sytuacja.
- Hej Roman! Ile lat dajesz swojej? 16? - zagaił Piłsudski.
- 18-20. Azjatki młodo wyglądają... - odparł rozochocony Dmowski.
- A słyszałem, że gustujesz w młodszych...
- Przestań...
- Szkolne mundurki, kocie uszka...
- Daj spokój...
- ... okulary....
- Akurat okularowego fetyszu nie mam...
- Ale wyobraź sobie, że taka słodziutka, choć oczywiście hojnie obdarzona, panienka o dziewczęcej twarzyczce ubrana w strój pokojówki, z kocimi uszkami i okularami czyniącymi ją bardziej słodką, dziewczęcą karmi cię łyżeczką jogurtem a łyżeczkę trzyma w zębach ale jest trochę niezdarna i jogurt spada jej z łyżeczki na ubranie i spływa po piersiach...
Dmowskiemu trysnęła krew z nosa.
- A czy twoja daje się dotykać? - zmienił temat Ziuk.
- Tak!!!
- Muszę sprawdzić swoją! - przywódca OB PPS pogładził "na próbę" panienkę po odsłoniętych nogach. Reakcją był miły uśmieszek dziewczyny. Zmieniła pozycję. Klęcząc przy macie masowała przyszłego marszałka. Położył jej rękę na tyłku. Stanowczo, acz machinalnie sprzedała mu klapsa w dłoń. Nie przerywała pracy. I nie okazywała złości.
- Wymienimy się Roman?! - zawołał Piłsudski.
Dziewczyna masująca Dmowskiego nuciła słodką koreańską piosenkę:



"hannun paljima nuga mworaedo naekkeo (naekkeo)
dareun yeojarang maldo seokkjima nan nikkeo (nan nikkeo)
saekki songarak geolgo kkok yaksokhaejwoyo
jeoldae na honja naebeoryeo duji ankiro

ildeohagi ileun gwiyomi
ideohagi ineun gwiyomi
samdeohagi sameun gwiyomi
gwigwi gwiyomi gwigwi gwiyomi"

Zabrała się za jego łydki. Dmowski skrzywił się z bólu. "Ona naprawdę się na mnie wyżywa! Chyba zrobiłem błąd z dotykaniem". Dziewoja zauważyła, że klient odczuwa dyskomfort. Chyba ją to rozbawiło. Uśmiechnęła się do niego dobrotliwie i pokazała mu swoje długie, ostre paznokcie.

***
Piłsudski, Dmowski, generał Akashi i generał Murata wychodzili rozluźnieni z salonu masażu. Japończycy wymieniali się opiniami na temat swoich panienek. Wyglądało to jakby poszli na całość. Piłsudski z Dmowskim spokojnie rozmawiali o geopolityce. Ziuk jak zwykle prezentował duży poziom przenikliwości:
- Nawet sobie nie zdajesz sprawę, co się tutaj dzieje. Ile brytyjskie banki zainwestowały w zwycięstwo Japonii, ile w propagandę marksistowską wśród rosyjskich jeńców. Rosja jest skazana na rewolucję, a to do czego doszło w Petersburgu to dopiero przygrywka. Możesz sobie brnąć w te swoje polityczne gierki z Moskalami, ale pamiętaj, że Rosja nie ma prawa przetrwać.
- Ty sobie możesz grać w gierki z CK-durniami i Niemcami, ale oni też nie odniosą sukcesu. Rosja, Francja i Niemcy biorą ich w dwa ognie, Rosja będzie się liberalizować...
- Nie jesteś pierwszym, który wierzy w takie brednie. Moskiewski reżim jest zbyt głupi, by przetrwał liberalizację. Ale masz rację, że Niemcy też nie wygrają nadchodzącej wojny. Najpierw jednak wyrzucą tych obsranych Moskali z naszych ziem. Potem zawalą się pod ciosami Zachodu. Zachód jest parszywieńki, ale tak te klocki domina są już ułożone, że nie mamy wyboru...
- Co będziesz robił.
- Wojsko. Wojsko i niepodległość.
Zamyślili się na chwilę. Nastrój zadumy nagle przerwał Dmowski krzycząc:
- O mój Boże! Wiedziałem, że o czymś zapomnieliśmy!
- O czym?
- Giertych! Gdzie jest Giertych!
- Wciągnęło go Tokio...

***
Franciszek Giertych  siedział w kącie pochlipując:
- Nawet nie wiecie, przez co musiałem przejść...
Na twarzy miał tatuaż, stracił jednego zęba i bardzo bolał go tyłek. Znaleziono go w barze popularnym wśród społeczności Okama (okama - jap. transwestyta).
- A już miałem depeszować do Poznania: "Daliśmy dupy. Zgubiliśmy Giertycha" - westchnął Dmowski.


Powyżej: mina Jędrzeja Giertycha wyraża żal związany z noszeniem rodzinnej tajemnicy - dotyczącej epizodu z Tokio.

***
 - Tatusiu, tatusiu! Skąd masz taki fajny lysunek na twazi? - dopytywał się ojca mały Jędrzej Giertych.
- Nie ważne synku... Chlip, chlip... Zapamiętaj sobie chlip, chlip.... że Japończycy to bardzo źli ludzie, którzy robią bardzo złe rzeczy, a szczególnie to ich bukake... chlip, chlip... a ten Piłsudski, gdybyśmy go nie spotkali, to by do tego nigdy nie doszło... chlip... chlip... Musisz więc pamiętać, że Piłsudski to zły człowiek a Rosja powinna wygrać wojnę z Japonią, bo jak nie to... chlip..chlip... ci zboczeńcy przyjdą po mnie i znowu mi to zrobią... chlip, chlip... więc musimy być po stronie Rosji - szłochał Franciszek Giertych.
- Aho, aho, aho... (aho - jap. idiota) - krakała przelatująca nad polem wrona.


środa, 6 listopada 2013

USA: generałowie potwierdzają czystkę. Carter uznaje Obamę za loosera

Stała się rzecz niesłychana: Jimmy Carter przyznał, że Barack Obama jest niekompetentnym  prezydentem. Ma rację. Prezydentura Cartera w porównaniu z prezydenturą Obamy (np. w kwestii bliskowschodniej czy środkowoeuropejskiej) zaczyna wyglądać na czasy sielanki i sukcesów. Ale trudno się temu dziwić. Zbigniew Brzeziński, główny doradca Cartera i nieoficjalny inspirator polityki Obamy, zidiociał do takiego stopnia, że na różnych listach gości na przyjęciach i konferencjach podpisuje się "Osama bin Laden".

Ilustracja muzyczna: Two Steps From Hell - Bleeding



Jedna rzecz jednak idzie Obamie dobrze: czystki w wojsku. Pisałem tutaj już wielokrotnie o tzw. Nocy Długich Noży Obamy, której najbardziej widocznym aspektem była afera z gen. Petraeusem. Przez amerykańskie siły zbrojne przetoczyła się jednak przez ostatni rok wielka fala zmian kadrowych na najwyższych szczeblach. Generałowie byli odwoływani pod bzdurnymi pretekstami typu "używanie fałszywych żetonów w kasynie". Gen. Carter Ham, szef Arficomu, poleciał za Bengazi, mimo, że w tej sprawie zawinił przede wszystkim Departament Stanu. Teraz mam potwierdzenie, że rzeczywiście doszło do czystki. Gen. William "Jerry" Boykin, były żołnierz Delta Force i podsekretarz stanu ds. wywiadu w Departamencie Obrony za kadencji George'a W. Busha, twierdzi że Obama pozbywa się niewygodnych politycznie generałów. Boykin wskazuje, że ilość dymisji czterogwiazdkowych generałów i admirałów przekracza za kadencji tego prezydenta standardy z przeszłości. Czystka miała objąć przez ostatnie pięć lat 197 wysokiej rangi oficerów. Gen. Patrick Brady, odznaczony Medalem Honoru za wojnę wietnamską, również mówi o czystce i wskazuje, że polityka Obamy doprowadzi do obniżenia morale w armii do takiego stopnia, że nikt nie będzie chciał walczyć. Wojskowi często okazują irytację wobec narzucanej im politycznej poprawności (np. cenzurowanie materiałów dotyczących islamskiego radykalizmu) czy genderowej otoczki ideologicznej, ale prawdziwym powodem czystki jest raczej to, że armia i wojskowe służby (do których zalicza się również NSA) są zbyt wielkim i niezależnym ośrodkiem władzy w USA. Obama i ludzie, którzy go odkryli, sponsorowali, ubrali w drogi garnitur i przekonali pacanów ze slumsów i fast-foodów, że będzie dla nich idealnym prezydentem, po prostu nie chcą mieć kolejnego MacArthura czy Pattona.

sobota, 2 listopada 2013

Sny# 9: Dziady przybywajcie

Pamięci ppłka Tadeusza Augustynowicza, cichego bohatera tajnej wojny polsko-rosyjskiej, człowieka, który jako pierwszy rozwiał Mgłę


Ilustracja muzyczna: Nothing can be explained - Bleach OST


Opatulony w postrzępioną, złachmanioną, czarną pelerynę wędrowiec powoli przemierzał bezkresne wydmy o szarym, trupim kolorze z których gdzieniegdzie wystawały wierzchołki kikutów skamieniałych drzew. Słabe światło księżyca niewiele rozświetlało czarną noc. Wędrowiec miał twarz starca przeoraną bruzdami, wysokie czoło zwieńczone siwą grzywką i tępy wyraz oczu a pod peleryną krył garnitur z początku lat 90-tych. Człapał powoli poprzez piach. A jeszcze niedawno, ledwie ćwierć wieku temu - czymże jest ćwierć wieku w porównaniu z jego doświadczeniami - znaczył tak wiele... Nagle stanął jak wryty. Za kolejną wydmą zobaczył humanoidalną postać - pierwszą, jaką widział odkąd trafił w Zaświaty. Stał przed nim wielki, otyły, łysy drab sprawiający wrażenie, że mógłby zabić jednym ciosem pięści. Ubrany był w połyskującą białą szatę przypominającą mundur. Miał wielką czarną dziurę w miejscu splotu słonecznego a część jego twarzy okrywała maska przypominająca fragment czaszki.
- Ktoooooooś tyyyyyyyyy... - wolno wycedził Wędrowiec. Zawsze miał w zwyczaju mówić wolno.
Stojący przed nim drab zaśmiał się szaleńczo, po czym zaczął przemowę:
- Słuchaj człowieku młody! Z ciebie taki paksowiec jak... jak z dupy trąba! Bolesław Piasecki się w grobie przewraca, gdy widzi co robisz!
- Przeeeeeeeeszłooooooość ooooooddzieeeeeeeeelmyyyyyyyyy gruuuuuuuuubąąąąąąąą liiiiiiiiiiniiiiiiiiiąąąąąąą.... - próbował protestować Wędrowiec.
- Hahahaha!!! Partia narodowa! Hańba! - ponownie szaleńczo się zaśmiał wielki jak góra drab. Zaczął oblizywać się. Na języku miał numer 05. Wpatrywał się w swoją ofiarę. Po chwili postanowił się przedstawić:
- Moim aspektem śmierci jest desperacja. Quinto Espada, Rob....
- Taaaaaaaaadeeee.....
(Zmiana motywu muzycznego)
- Nie przerywaj mi zasrańcu!!! Teraz, to mnie wkurwiłeś! Pokażę ci moją formę resurection! Żryj Święta Kiełbasa!!!
Zamienił się w potwora i rzucił na Wędrowca...

Kaiser Soeze zbudził się zlany potem. (Kolejna zmiana motywu muzycznego)
- Gdyby miał tylko coś takiego jak bankai. Muszę mieć coś takiego jak bankai... - wyszeptał.
Sięgnął po słuchawkę stojącego na nocnej szafce czerwonego telefonu. Dzwonił na Krakowskie Przedmieście.
- Czy zrozumiałeś wreszcie czym jest prawdziwy BUL? - usłyszał w słuchawce.
Odłożył słuchawkę. Uznał, że BUL nie dojrzał jeszcze psychicznie do tej rozmowy.  Kaiser Soeze zasiadł przy pianinie i przejął rolę narratora.
To ja, Kaiser Soeze, mroczny szef Syndykatu. Jak pewnie wiecie w tym roku umarło wiele moich nakręconych małpek. A także zdarzyło się trochę wypadków, samobójstw i śmiertelnych chorób ludziom, z którymi niestety z różnych powodów było nam nie po drodze. By uczcić ich pamięć, udowodnię Wam, że jestem uzdolnionym artystą. (Kaiser Soeze zaczyna grać na pianinie i śpiewać). Piosenkę tę dedykuję w szczególności Florkowi Siwickiemu. Urządzał fajne imprezy, których mi będzie brakowało.


"Otwórz swoje oczy, do góry spójrz, czy już widzisz morze gwiazd?Za każdym razem gdy zobaczysz je to wspomnij nas...

Tak nagle Cię zabrakło, ucichł Twój śmiech, już Cię nie ma pośród nas
Lecz Twój ciepły głos w naszych sercach brzmi przez cały czas.
Choć dotknąć Cię nie sposób, to jakoś tak trudno odczuć nam ten brak
Jesteś jednym z nas, cząstką całości, znasz nasz mały świat.

Drzwi zamknięte, lecz klucz ma ktoś kto miał w tym własny plan
Zaciągnięte kotarą okna, lecz Ty widzisz nas
Chociaż ktoś między nami wybudował mur
Nigdy on nas od Ciebie nie odetnie już.

Niech wiatr nasz głos niesie, niech każdy usłyszy tą pieśń
Spisaną dla Ciebie, głoszącą nasz sen.

W gwiazdach Ciebie szukamy kiedy noc trwa,
Natomiast w chmurach za dnia
Gdy zaśpiewa ptak to wiemy, że to Ty wołasz nas.
W każdym powiewie wiatru, w Słońca blasku
Uśmiech Twój odbija się
Morze szumi cicho, wtóruje las, wspominając Cię.

Śmiejemy się, bo po co płakać setny raz?
Cieszymy się, tak jak Ty nauczyłeś nas.
Wiara w to, że tam gdzie jesteś będzie lepiej Ci
Daje siłę w te najcięższe dni...

Otwórz swoje oczy, do góry spójrz, czy już widzisz morze gwiazd?
Za każdym razem gdy zobaczysz je to wspomnij nas.
Spójrz, my pamiętamy, uśmiechnij się, bo nie zapomnimy Cię;
Gdziekolwiek los rzucił Cię wiemy że nie stracimy Cię..."
(przekład: alexistheangel)

Komandor Jaszczur obudził się zlany potem. Kaiser Soeze śpiewający romantyczno-nostalgiczne piosenki w jego snach? A wcześniej pojedynek Larkowskiego z Mazowieckim? Tego było już za wiele. Zerwał się z łóżka i poszedł do kuchni zrobić sobie coś na kaca. Zmieszał krew komunistów z żółtkiem jaja warana z Komodo i chorwacką 70-letnią śliwowicą z Jasenowacza. Wlał je w gardło bez popity. Zatabaczył.  Spojrzał na ścianę, na wiszącą tam wielką tablicę z napisem LISTA TĘPYCH CH,,,W DO ZAJEBANIA. Na szczycie listy znajdowała się okładka "W Sieci" z Putinem i Tuskiem w Smoleńsku.
- Hmmm.... hmmm.... - jakiś obcy głos wyrwał go z zamyślenia.
Obejrzał się za siebie. Zobaczył niskiego starszego, łysiejącego człowieka o odstających uszach ubranego w drogi włoski garnitur. (Zmiana motywu muzycznego)
- Ma pan pozdrowienia od papieża Pawła VI - zagaił tajemniczy przybysz.
- Gulio Andreotti?! Nie jestem godny! Nie jestem godny! - komandor Jaszczur padł na ziemię i zaczął bić mu pokłony.
- Wstań śmiertelniku. Nie zasługuję na to. Jestem tylko skromnym ośmiokrotnym premierem i trzydziestokrotnym ministrem a aktualnie doradcą politycznym Boga. I czasem Szatana. Siedzę w czyśćcu, więc zachowuję pewną dozę niezależności.
- Zachować niezależność w takim miejscu?
- Niezależność i potęga to w 70 proc. kwestia stanu umysłu.
- To dlatego ten stan jest obcy postPolsce... Dlatego nikt się tu nie buntuje.
- Dokładnie tak. Tutejszy demos lubi nadstawiać drugi policzek. Musicie jednak pamiętać, że na szczęście Pan Bóg dał nam chrześcijanom tylko dwa policzki. Po nadstawieniu drugiego policzka wroga można eksterminować.
Obydwaj się zaśmieli.
- Czym zawdzięczam twą wizytę?
- Masz misję do wykonania. Wojna psychologiczna. Popłyniesz na taką wysepkę pod Oslo...

(Muzyczne interludium)

Jan Cyraniak obudził się zlany potem. "Cóż za atlantycko-pogańskie zbereźności mi się śnią". Uspokoił się, gdy rozejrzał się po mieszkaniu. W swych łóżeczkach spało jego 15 dzieci, a na podłodze 30 kucyków. Kochał je wszystkie. Z poznańską solidnością w uczuciach. Wstał z łóżka. Potykając się o puszkę napoju energetycznego "Anioł" podszedł do ściany kontemplować portret swojego pradziadka, endeckiego posła Pafnucego Cyraniaka (wsławionego głównie tym, że "Słowo Wileńskie" zdemaskowało go jako bywalca żydowskiego burdelu). Po chwili usłyszał dzwonek do drzwi.
Zerknął przez judasza. Na korytarzu stał Wojciech Krolop trzymający na smyczy Tomasza Wiśniewskiego.
- Dzień dobry, rozpoczynam nabór do chóru chłopięcego! - wołał Krollop.
Cyraniak zaryglował drzwi i zaczął je zabijać deskami.
- Rozumiem, że Ronaldowi Laseckiemu i Falangistom nie podobają się "cycaste i wydekoltowane panny wyklęte", ale to już k...wa przesada!!!