wtorek, 17 grudnia 2013

Korea Północna: Czemu zginął wujek Kima? Pornokracja w Pyongyangu?

Ilustracja muzyczna: PSY  - Gentlemen

Jaka była przyczyna nagłej czystki w Pyongyangu? Czemu wszechwładny (do czasu) Jang Song Taek, wuj Kim Jong Illa został rozstrzelany, wymazany z filmów i zdjęć i przedstawiony w reżimowych mediach jako "ludzkie ścierwo gorsze od psa", łapownik, złodziej, szpieg, sabotażysta, dziwkarz, narkoman, pijak i hazardzista, który narobił 6,4 mln USD karcianych długów? Głowią się nad tym najwięksi eksperci. Jak to się bowiem stało, że człowiek, który zrobił Kim Jong Una przywódcę KRLD nagle stał się jego ofiarą?



Być może częściowej odpowiedzi na to pytanie udzieliła południowokoreańska telewizja SBS TV podała, że bliski współpracownik Jang Song Taeka zbiegł do Seulu via Chiny mając przy sobie dokumenty dotyczące północnokoreańskiego programu nuklearnego. To więcej niż potrzeba do przeprowadzenia czystki.



Nawet większą zagadką niż sam upadek Janga Songa Taeka jest jednak to, że jego żona przetrwała czystkę. Ciotka obecnego Kima, siostra jego ojca, córka jego dziadka. Kim Hyung Hui została awansowana do jednego z partyjnych komitetów, choć przecież zgodnie północnokoreańskim prawem i zwyczajem powinna zostać zesłana do łagru, jako żona "najgorszego wroga ludu". Czyżby to ona stała więc za śmiercią swojego męża i była prawdziwym decydentem w Korei Północnej?



Rolę Lady Macbeth mogłaby z powodzeniem odgrywać też Ri Sol-ju, śliczna żonka Grubego Kima III. Wyraźnie widać jej rękę w niedawnej egzekucji Hyong Sol-wol, jej dawnej koleżanki z kapeli i zarazem byłej dziewczyny Kim Jong Una. Hyong została rozstrzelana wraz z grupą artystów, którą oskarżono m.in. o rozpowszechnianie pornografii. Tak naprawdę wiadomo było jednak, że Ri pozbywa się w ten sposób rywalki i zaciera ślady swojej przeszłości. Wkrótce potem pojawiły się przecieki, że żona Kim Jong Una zagrała w pornosie. Trudno się temu dziwić. Żeńskie zespoły reprezentacyjne w takich krajach to przecież zakamuflowane burdele dla partyjno-państwowej wierchuszki. Ri Sol-ju jest po prostu kurtyzaną, którą "boski władca" wybrał sobie na towarzyszkę życia. Kurtyzana awansowała, więc zabezpiecza się, by nie spaść w hierarchii. A może już mamy pornokrację (rządy nierządnic) w Pyongyangu?



Hyong Sol-wol i jej przyjaciół oskarżono również o posiadanie egzemplarzy Biblii. Czy była to tylko wrzutka  bezpieki, czy zarzuty były prawdziwe? Reżim Kimów w barbarzyński sposób zwalcza chrześcijaństwo, gdyż jest ono zagrożeniem dla państwowej religii KRLD - kultu "boskiej dynastii" Kimów. Dla wielu lepiej bardziej obytych członków nomenklatury w Korei Północnej, Biblia może być jednak atrakcyjną książką - częścią podziwianej przez wielu wschodnich Azjatów "białej" kultury Zachodu, czegoś na co się snobują. To powiew świeżych idei, więc niektórzy ją pewnie tam traktują jak za PRL traktowano "Kulturę" paryską. Jak połączyć jednak Biblię z pornografią - co zarzucano rozstrzelanym artystom? Chińczycy, Japończycy i Koreańczycy często traktują chrześcijaństwo bardzo wybiórczo, synkretycznie - dopasowują to co im się w nim podoba do własnej tradycji. Niektórzy więc nie widzą sprzeczności, by autentycznie przeżywać Słowo Boże a potem oddawać się cielesnym przyjemnościom. Tak samo zresztą często było w Europie - by tylko wspomnieć dwór papieża Aleksandra VI czy naszą sarmacką tradycję. Nie oburzajmy się więc azjatyckimi zwyczajami. One wbrew pozorom są bardziej ludzkie od naszych.


Powyżej: Ri Sol-ju była bardzo niegrzeczną dziewczynką. Należy ją ukarać... Jaką karę jej zaaplikować? Wpisujcie swoje propozycje w komentarzach lub wysyłajcie na adres:  xportal.pl@gmail.com

sobota, 14 grudnia 2013

Największe sekrety: Raport Lokomotywy

"Wszystko przesraliśmy..."
          Józef Stalin, lipiec 1941 r.

Ilustracja muzyczna: Country Train - Clannad OST

Marzeniem carów było uzyskać dla Rosji dostęp do otwartych, ciepłych mórz. Morze Czarne im nie wystarczało z oczywistej przyczyny: jest ono zamknięte cieśninami kontrolowanymi przez Turcję. Pierwsza próba rozwiązania tego problemu skończyła się dla Rosji kompromitującą klęską w wojnie krymskiej. Budowana z wielkim wysiłkiem flota zaległa na dnie basenu portowego Sewastopola.


Alternatywna próba - torowanie dostępu do Oceanu Indyjskiego w ramach środkowoazjatyckiej Wielkiej Gry została skutecznie przyblokowana przez Brytyjczyków. Gdy Rosja chciał przebić sobie drogę na Morze Żółte (Port Artur, Dalian), skończyło się to spektakularną klęską pod Cuszimą. Rosja powróciła więc do planów rozbioru Turcji i przebicia własnej strefy wpływów aż do Adriatyku kosztem Austro-Węgier. To, zbiegając się z innymi sprzecznościami interesów wielkich mocarstw, doprowadziło do pierwszej wojny światowej. Imperium Carów zostało w niej zaduszone gospodarczo przez Turcję - blokującej cieśniny czarnomorskie dla rosyjskiego eksportu (Bałtyk był zbyt niebezpieczny dla rosyjskiej floty - nudzącej się w Kronsztadzie, a drogi pacyficzna, środkowoazjatycka i murmańska były za mało wydolne). Aliancka próba odblokowania cieśnin - desant pod Gallipoli została utopiona we krwi przez Turków a Rosjanie nie kiwnęli palcem (odwołali przygotowywany desant na czarnomorskie wybrzeże Turcji mogący odciążyć front pod Gallipoli).


Kryzys gospodarczy spotęgowany przez "eksportowe duszenie Rosji" przesądził o sukcesie rewolucji i upadku Imperium Rosyjskiego. Nie oznaczało to jednak, że Moskwa wyrzeknie się swoich geopolitycznych ambicji. Bolszewicy próbowali zdobyć wpływ na Turcję wspierając narodową walkę Ataturka. Mustafa Kemal chętnie brał od nich pieniądze na swoją armię, utrzymywał poprawne stosunki z Moskwą, ale ani myślał dawać jej jakikolwiek wpływ na turecki ustrój.


Trzeba było więc znowu wrócić do opcji siłowej. Na jesieni 1940 r. Mołotow domagał się od Niemców baz nad cieśniną Dardanele i wspólnej operacji wojskowej przeciwko Turcji. Sowieckie lotnictwo dostało rozkazy przeprowadzania rozpoznania terytorium Turcji, a także takich miast jak Hajfa, Bejrut, Bagdad, Basra, Suez i Aleksandria. Tworzono plany inwazji na Bliski Wschód. Złożono zamówienia na rozmówki dla żołnierzy - rozmówki rosyjsko-arabskie, rosyjsko-perskie, rosyjsko-pasztuńskie, rosyjsko-bengalskie...Tą radosną twórczość przerwała Sowietom niemiecka inwazja z 22 VI 1941 r.





Druga wojna światowa niczego Sowietów nie nauczyła. Na konferencji w Poczdamie Stalin domagał się od aliantów przekazania Libii do sowieckiej strefy wpływów. Dyplomatycznie kazano mu się gonić na bambus. Kreml pokładał więc wielkie nadzieje w bazach morskich w Jugosławii, które pozwalałyby mu wyjść na Morze Śródziemne. Jugosławia się jednak odłączyła od bloku. ZSRR próbował więc mieszać w Iranie, nie wycofując swoich wojsk z okupowanych terytoriów (tzw. Irańskiego Azerbejdżanu). Amerykanie pogrozili Sowietom bronią nuklearną i kazali im się zabierać z Iranu. Sowieci zastosowali się do tej sugestii, bo nie mieli szans w starciu z USA. ZSRR próbował destabilizować Turcję i Grecję. Amerykanie utworzyli więc NATO, by bronić te kraje przed Sowietami.



Stalin próbował rozpętać nową wojnę światową - zaczynając od Półwyspu Koreańskiego. Skończyło się tęgim laniem sprawionym komunistom przez MacArthura i zbytnim uniezależnieniem się Chin. Stalin próbował dalej. Kazał zbudować 1200 okrętów podwodnych, planował czystkę w armii i w partii. Niektórym ludziom się jego plany jednak nie podobały, więc skończył otruty, konając z twarzą w kałuży moczu. Jego następcy zaczęli szukać nowych dróg ratowania komunizmu.



W takich okolicznościach powstał w 1954 r. w GRU tzw. Raport Lokomotywy. Mówił o nim Wiktor Suworow w drugiej części filmu "Transformacja" autorstwa Grzegorza Brauna. Analitycy z GRU porównali w tym raporcie świat kapitalistyczny do rozpędzonej lokomotywy, której Sowietom nigdy się nie uda dogonić ani zagrodzić jej drogę. Jedynym sposobem było rozkręcenie kilku śrubek w tej rozpędzonej machinie i doprowadzenie tym sposobem do jej katastrofy. Za kluczową "śrubkę" uznano dostawy ropy. ZSRR i jego satelici rozpoczęli więc usilną pracę nad destabilizacją głównego roponośnego obszaru Ziemi - Bliskiego Wschodu. Już w 1952 r. byli nazistowscy oficerowie pracujący dla Stasi zorganizowali w Egipcie przewrót wojskowy płka Nasera. Egipt stał się aż do 1973 r. głównym atutem strategicznym ZSRR na Bliskim Wschodzie. Dołączyła do niego później Syria i radykalne organizacje palestyńskie. Przez następne dziesięciolecia państwa Układu Warszawskiego zmarnowały setki miliardów dolarów na pomoc wojskową i gospodarczą dla swoich bliskowschodnich sojuszników. Świadectwem tego wysiłku są setki wraków czołgów, transporterów opancerzonych, samolotów, śmigłowców, ciężarówek, dział i wyrzutni rakiet zalegające pustkowia Synaju, Wzgórza Golan, Liban, Jemen, Etiopię i Somalię.


\



Sowieckiej ekspansji skutecznie opierały się Izrael, Arabia Saudyjska, Jordania, Turcja... Barierą przed czerwonym zalewem był pakt CENTO zrzeszający: Wielką Brytanię, Turcję, Irak, Iran i Pakistan. Co prawda, po zamachu stanu gen. Kassema, udało się z niego wyłamać Irak, ale wciąż ZSRR nie miał lądowego połączenia ze swoimi sojusznikami z Bliskiego Wschodu. Sowieci jednak cierpliwie pracowali. W 1954 r. rozpoczęli realizację programu pomocy dla Afganistanu. Skupiali się w nim na rozbudowie infrastruktury transportowej. Mozolnie budowali drogi z północy na południe, lotniska, przebijali tunele w niedostępnych górach.
- Afgańczycy się dziwili: "Musi na to iść strasznie dużo pieniędzy! Nie stać nas na to, by wam zapłacić". Mówiliśmy im: "Nie martwcie się. Zapłacicie później. Zapłacicie później" - mówił na filmie "Transformacja" Wiktor Suworow.




Czas zapłaty nadszedł w latach 70-tych. W Afganistanie rządził wtedy prosowiecki dyktator Mohamed Daud Khan. Kilka lat temu przeciekły zapisy nagrań przedstawiające spotkania przedstawicieli sowieckich służb specjalnych z islamskimi rebeliantami walczącymi przeciwko jego reżimowi. KGB destabilizowała państwo przyjazne Sowietom. Jednocześnie nadsyłała z kabulskiej placówki alarmistyczne, nie poparte żadnymi faktami depesze mówiące o tym, że "imperialiści i kontrrewolucja" opanowują Afganistan i szykują się z jego terytorium do destabilizacji ZSRR. Do było pretekstem do obalenia Dauda i serii zamachów stanu w Kabulu. Zamachów stanu organizowanych przez konkurencyjne prosowieckie siły. Moskwa podjęła w 1979 r. o zaatakowaniu przyjaznego jej Afganistanu i obalenia jego władz - których przedstawiciele prześcigali się w umizgach wobec ZSRR. Co ją do tego skłoniło? Dobrze wyjaśnia to Leszek Moczulski w "Uważam Rze Historia" z sierpnia 2013 r. (Moczulski to co prawda TW, ale jest też znakomitym historykiem. Oczywiście jeśli nie pisze o historii KPN :). Zacytujmy go:


"W 1979 dochodzi do gwałtownego przyspieszenia. W styczniu wojska wietnamskie zajmują propekińską Kambodżę, miesiąc później Chińczycy w odwecie wkraczają do Wietnamu, niszcząc umocnienia nadgraniczne i urządzenia przemysłowe. Dochodzi do rozejmu, ale pozycje sowieckie na Półwyspie Indochińskim zostały wzmocnione. W lipcu władzę w Iraku przejmuje antyirański Saddam Husajn i ożywia kontakty z Moskwą. W tym samym czasie prokubańscy sandiniści zagarniają władzę w Nikaragui; Sowieci uzyskują trwały przyczółek na kontynencie amerykańskim.



Kluczowe znaczenie ma zwycięska rewolucja islamska w Iranie. Jest ona skrajnie antyamerykańska. Chomeini obejmuje władzę w lutym, w marcu Iran występuje z CENTO, parę dni później idą w jego ślady Pakistan i Turcja. Amerykański system sojuszy zostaje rozerwany. Konflikt osiąga apogeum, gdy w listopadzie tłum – inspirowany nie wiadomo przez kogo – zajmuje ambasadę amerykańską i więzi jej personel; stan taki będzie trwał do stycznia 1981 r. Pod koniec miesiąca demonstranci palą ambasadę USA w pakistańskim Islamabadzie. Cała strefa jest zdezintegrowana, a nastroje tłumów antyamerykańskie.


Miesiąc później Moskwa przechodzi do czynów: w nocy z 25 na 26 grudnia wojska sowieckie zajmują Kabul i mordują dyktatora Amina. Na pozór jest to działanie niezrozumiałe: rządzący w Afganistanie komuniści są absolutnie posłuszni. Mają kłopoty z islamskimi rebeliantami; na ich prośbę dywizja sowiecka przekracza granicę. Z tej okazji Amin urządza uroczysty bankiet – i w jego trakcie ginie. Sowieci mieli w ręku Afganistan i nie potrzebowali go siłą zajmować. Dramatyczne wydarzenia służą Moskwie dla uzasadnienia wprowadzenia silnego zgrupowania wojsk operacyjnych. Zwalczają one rebelię, ale przede wszystkim przekształcają kraj w wielką bazę militarną: pospiesznie buduje szosy, drogi dojazdowe do granicy irańskiej, dwa wielkie lotniska zdolne przyjmować najcięższe samoloty. Pozwala to kontrolować z powietrza całą strefę od Półwyspu Indochińskiego do Rogu Afryki. W ciągu następnych miesięcy powstaje cały system strategiczny, umożliwiający atak na Iran i Pakistan, zapewniający kontrolę nad Oceanem Indyjskim oraz zamykający cały basen dla transportów wojskowych, napływających z północnego Pacyfiku lub Morza Śródziemnego.

Równolegle trwa flirt zachodnioeuropejski. W maju 1980 r. Breżniew spotyka się w Warszawie z prezydentem Francji Giscard d'Estaing; we wrześniu Gierek ma odwiedzić Paryż. W czerwcu w Moskwie gości Helmut Schmidt. Sowieci są otwarci i przyjaźni jak nigdy przedtem. Europa strefą pokoju? Gdzieś w tajemnicy prowadzone są rozmowy z Saddamem Husajnem.




20 września zastępca sekretarza stanu Warren Christopher powiadamia europejskich sojuszników USA o sowieckich przygotowaniach do ataku na Iran. Dwa dni później wojnę rozpoczynają wojska irackie,
wdzierając się od zachodu na głębokość 80 km i ściągając na ten front główne siły irańskie. Jeśli ruszą Sowieci, atakując od północy i wschodu, sytuacja stanie się krytyczna. Możliwości USA są bardzo ograniczone. Emocjonalny poziom konfliktu z Iranem jest bardzo wysoki; oba społeczeństwa uważają się nawzajem za śmiertelnych wrogów. Nie pozwala to Waszyngtonowi wystąpić czynnie w obronie Iranu. Amerykanie nie mogą też dołączyć do Sowietów w roli agresora, zajmując dostępną część Iranu pomiędzy górami Zagros a morzem. Obróciliby w ten sposób przeciwko sobie cały świat islamski. Nim zresztą zdążyliby zorganizować taką interwencję, Rosjanie i Irakijczycy zajmą cały Iran. Da im to najbogatsze wówczas na świecie złoża naftowe, pozwoli rozwinąć ekspansję na konserwatywne kraje arabskie i Pakistan, przejąć kontrolę nad Bliskim i Środkowym Wschodem. ZSRR będzie pierwszym mocarstwem świata.

Uderzenie sowieckie jednak nie następuje.






Przyczyna jest prosta. To polska rewolucja sierpniowa, „Solidarność". Moskwa w Polsce zachowywała się spokojnie, nie chcąc zakłócać dobrych stosunków z Zachodem. Liczy, że niepokoje w PRL skończą się tak jak zawsze: zmiany personalne, bicie się w piersi i po paru dniach spokój. Kreml najwyraźniej odkłada uderzenie na te kilka dni. Lecz wszystko zaczyna się przedłużać – i stopniowo zmienia kierunek wiatru historii. Na czele USA staje Reagan. Szansa rozstrzygnięcia wszystkiego jednym ciosem mija, zaczyna się upadek."

Ilustracja muzyczna: The Clash - Rock the Casbah

Pisałem już na tym blogu o związkach Chomeiniego ze Stasi (a także z zachodnimi służbami specjalnymi). Wygląda na to, że w sowieckim scenariuszu miał on pełnić rolę podobną jak Hilter w latach '30-tych. Być "Lodołamaczem" mającym skonfliktować ważne, z geopolitycznego punktu widzenia, państwo z Zachodem, wszcząć wielką wojnę i następnie przy oklaskach całego świata zostać zmiażdżonym przez Sowietów. Wydaje się, że wiele osób w Waszyngtonie przejrzało ten scenariusz. Administracja Cartera chciała przehandlować zakładników ze swojej ambasady w Teheranie na broń dla Iranu. Ubiegli ją jednak ludzie Busha w ramach operacji znanej jako Październikowa Niespodzianka (dało to Reaganowi zwycięstwo w wyborach). Przez następne kilka lat administracja Reagana była niezmiernie pobłażliwa wobec Iranu - mimo zamachu na koszary marines w Bejrucie, mimo zamachów na bejrucką ambasadę USA, mimo porwania Billa Buckleya z CIA oraz innych zakładników. Handlowała pokątnie bronią z Iranem jeszcze na długo przed aferą Iran-Contra.  Irańczycy, niczym wściekłe psy kąsali rękę, która ich utrzymywała przy życiu (Trudno się dziwić ich zachowaniu. Wysyłali przecież sfanatyzowanych nastolatków, by własnymi ciałami, taktyką ludzkiej fali, robili przejścia przez pola minowe. W tym czasie Chomeini pisał traktaty o defekacji). Amerykanie jednak tym się nie przejmowali. Chcieli, by Iran się obronił przed atakiem Iraku. Jednocześnie jednak nie chcieli, by Iran urósł zbytnio w siłę, więc równolegle dostarczali broń Irakowi. Szyickie zjeby biły się z sunnickimi socjalistami a sowiecka polityka bliskowschodnia utknęła w ślepym zaułku. Z afgańskiego nieba spadały płonące sowieckie śmigłowce...





Kreml stracił cenny czas przez Polskę. I zrobił to, bo przekombinował. To, co wydawało się bezpieczną operacją usunięcia ze stanowiska Gierka - sprowokowane przez bezpiekę strajki w lipcu i sierpniu 1980 r. - zmieniło się w pożar, który trudno było opanować mimo posiadania w kierownictwie opozycji takich wypróbowanych agentów jak TW "Bolek" czy TW "Święty". Wewnątrzpartyjne gierki w PRL sprawiły, że pojawił się poważny wyłom w monopolu władzy partii. Moskwa naciskała więc na "polskich towarzyszy", by zasypali ten wyłom własnymi siłami.  (Co ciekawe, pierwsze dokumenty dotyczące przygotowań do stanu wojennego pochodzą z lipca 1980 r., a więc z okresu, w którym fala strajków dopiero się zaczynała - nikt się nie spodziewał powstania "Solidarności".) Jaruzelski bał się jednak zrobić to samodzielnie - nie był pewny postawy zwykłych żołnierzy - aż do ostatniej chwili błagał więc o interwencję wojskową ZSRR. Sowieci nie chcieli interweniować, gdyż wiązałoby się to z ogromnymi kosztami gospodarczymi, zastąpieniem dywizji LWP nowymi dywizjami sowieckimi, ogromną porażką propagandową na Zachodzie itp. Obawiali się, że CIA będzie zbroić polskich partyzantów.



 Sprawa więc się przeciągała aż do 13 grudnia 1981 r. Tych kilkanaście miesięcy "karnawału Solidarności", było czasem który Sowieci stracili bezpowrotnie. Ostatnia okazja do "wykręcenia śrubki" minęła im koło nosa. Polacy po raz trzeci w XX w. pokrzyżowali im plany strategiczne. Wkrótce ZSRR upadł pod ciosami wojny gospodarczej zorganizowanej przez Reagana i Saudów, według pomysłu prof. Richarda Pipesa - syna legionisty Piłsudskiego.

piątek, 6 grudnia 2013

Sny#11 : Zemsta Bartyzela/Inwazja pokojówek

Janek Bodakowski, czołowy przedstawiciel polskiej Madao Prawicy, siedział na chodniku pod restauracją "Angel Mort" i grał na gitarze niczym młody, zbuntowany artysta-amator chcący się wykazać koncertami na streecie. Spod jego wirtuozerskich palców wydobywały się dźwięki "Kartonowego Boga" - nieoficjalnego hymnu Madao z serialu "Gintama". Z jego ust sączyła się pieśń głęboka niczym dekolt Hitomi Tanaki:

"Kaaaaaaaartonoooooooowy Bóóóóóg/Luuuuuuululuuuuuuuuu/Uliiiiiicaaaaaamiiiiii meeeeegooooo miaaaaaastaaaaaaa snuuujeeeee sięęęęęęę/Kaaaaaaaaaartonooooowy Bóóóóóóóóóg..."

Brzdęk! Do puszki wpadła moneta dwuzłotowa.
- Hej, Madao! Zaśpiewaj lepiej coś z repertuaru Otsu-chan! - zagaił przechodzący obok dr Dersu Uzała.
- Ok - rzucił Janek i zmienił melodię. 
- Ta piosenka jest dedykowana Sławomirowi Sierakowskiemu... - wyjaśnił i zaczął grać:

"Ty nie jesteś człowiek, tylko zwykła glista/A twoja matka to zwyczajna pizda!
 Ty nie jesteś człowiek, tylko zwykła glista/A twoja matka to zwyczajna pizda! 
 Ty nie jesteś człowiek, tylko zwykła glista/A twoja matka to zwyczajna pizda!"

Jego artystyczne popisy niestety nie zostały zauważone przez Foxa i Chehelmuta namiętnie ze sobą dyskutujących przy stoliku w restauracji Angel Mort.
 - Musisz ciągle dawać wpisy z serii Sny? Czytelnicy mają już przesyt tych Twoich onirycznych fantazji z dużym podtekstem erotycznym... Poczytaliby sobie chętniej coś serię Krótka Historia Sabotażu Lotniczego lub kolejne części Największych Sekretów... - narzekał kielecki reakcjonista.
- Nieprawda! Takie odjechane teksty właśnie dobrze się czytają - i wyrażają to, czego nie mogę powiedzieć wprost. Czytelnicy piszą do mnie, że chcą kolejnych części Snów. Tutaj mam np. list od Michała z Janek, lat 30: "Bardzo mi się podoba seria Sny i chciałbym, żeby pojawiała się częściej i by zawierała więcej elementów erotycznych. Zwłaszcza z fetyszem dotyczącym pokojówek i kocich uszek." I co? Mam wyrzucić do kosza marzenia tego biednego dziecka? A tutaj kolejny list, Jan Cyraniak z Poznania "Chciałbym, by w serii sny pojawiły się..." "Kucyki" ?!? Pojebało go! Kto mi taki spam wysyła? - Fox głośno wysmarkał się w list i wyrzucił go do kosza, a po chwili pokazał na Chehelmutowi obrazek na tablecie:
- Widzisz takie robią memy dotyczące poprzednich części Snów.


- O ja pierdolę! - szpetnie zaklął po polsku Chehelmut.
- No widzisz...
Rozmowę przerwało im przybycie kelnerki ubranej w strój pokojówki. Angel Mort nie było typowym maid cafe. Było lokalem z z nutką dekadencji, adresowanym do niebanalnych ludzi, których niepokojące myśli płonęły niczym opary absyntu. Zatrudniano tam wiele pięknych kelnerek, ale ta która stanęła przed Foxem i Chehelmutem była niezwyczajna. Fox mógłby przysiąc, że to była minister Mucha. Tylko z większym biustem. Jej mowa ciała i lekki rumieniec na twarzy zadawały się oznajmiać: "Och! Ten strój chyba ciut za dużo odkrywa!".  "Wywalili ją z resortu, więc musiała gdzieś się zatrudnić" - pomyślał Fox a na jego twarzy pojawił się zboczony i chytraśny uśmieszek. Kelnerka skłoniła mu się nisko i zagaiła ponętnym :
- Panie! Za dodatkową opłatą mogę z Tobą zagrać...


- Hehehehe... Zrobimy sobie konkurs wiedzy historycznej, kto przegra będzie miał karne zadanie - twarz Foxa przybrała wyraz znany jako "rape face".
- Panie nie jestem dobra z historii...
- Może umyjesz okno. Tyłkiem. A Janek Bodakowski będzie pstrykał fotki z zewnątrz!
- Aaaaaaaa!!! Proszę przestać! Zawstydza mnie pan... - twarzyczka kelnerki-pokojówki była pąsowa tak jak jej bielizna.
- Mam lepszy pomysł! - Chehelmut włączył się do zabawy - Fajnie by było jakby jej nagie ciało posłużyło jako półmisek dla deserów... I żeby jej siostra bliźniaczka zlizywała z niej te desery!
- Iiiiiii! Proszę przestać! To nieprzyzwoite... - kelnerka chyba nigdy tak bardzo nie paliła się ze wstydu.
- Przerwijmy to! Wystarczy, że założy kocie uszka. I okulary. I niech wplecie sobie jakieś wstążki we włosy. Tak będzie wyglądała bardziej słoooooodkoooo, dziewczęco.... - nakręcił się Fox.



- Stop!!! Muszę to powstrzymać!!! Macie wy Rozum i Godność Człowieka!!! Stroje pokojówek uprzedmiotowiają kobiety a kocie uszka to najgorszy przykład podczłowieczeństwa!!! My monarchiści, a w zasadzie to neofeudałowie - neofeudałowie nie posiadający ani jednego hektara ziemi uprawnej - nie godzimy się na taki biologizm!!! - perorował Jędrzej Zdzisław Stefan Pafnucy Kalasanty Hipacy Hiacynt Hipolit Chryzostom Hilariusz Jerzy Robert Świerad Przemysław Dariusz Wojciech Serafin Jan Baptysta Emmanuel Rokita Mohammed Ławrentij Kunta-Kinte Tyberiusz Walentynian Izydor Hugo Alfred Achacy Janusz Michał Domicjan Heliogabal hrabia Jabłoński.
- Kurwa! Czemu wy arystokraci musicie mieć tyle imion! - Fox patrzył na niego z irytacją.
- Bo jesteśmy arystokratami i w odróżnieniu od was plebjuszy...
- Rola dziejowa arystokracji skończyła się w 1848 r.!
- Nie prawda! A poza tym jak możesz tak upokarzać kobiety!
- Mam lekko sadystyczne skłonności więc mogę!
- Ten lokal jest obrzydliwy! Moglibyście pójść do jakiejś restauracji bez akcentów seksualnych. Np. do KFSC (Kaiser Soeze Fried Chicken). Mają fajne logo, w którym gen. Koziej robi za płka Sandersa...


- Tam mnie nie obsługują! A poza tym, co ci się nie podoba w tym lokalu!
- Stroje pokojówek upadlają kobiety...
- Ty baranie! Te dziewczyny same się tak ubierają specjalnie po to, by wyciągać kasę od takich zaślinionych erotomanów jak my!!!
Nagle hrabia doznał olśnienia.
- Białe pończoszki... - z ust ciekła mu ślinka.
Trzask! Chehelmut przywołał go do porządku uderzeniem w głowę.
- O czym ty myślisz chory zboczeńcu! Fetyszysto jeden!
- Auuuu!!! Za Habsburgów było lepiej... - chlipał hrabia.
- Panie hrabio! Muchy panu obsrały portret Najjaśniejszego Pana! - ironizował Fox.
- Zimullant! Zrobić mu lewatywę i płukanie żołądka! - rzucił siedzący kilka stolików dalej Piotr Semka.
- Profesor Bartyzel, by zrobił z wami porządek. Wy zboczeni turańsko-plebejscy lewacy!!! - wył hrabia Jabłoński.
- I'm gonna shizle your Bartyzel... - kpił Fox. Nagle usłyszał jak ktoś za jego plecami wypowiada poważnym głosem niesłychanie patetyczną formułkę:
"W szczególności Ruch Narodowy winien raz na zawsze odciąć się i zerwać z retoryką antypolicyjną. Nie ma "policji Tuska", jest polska policja państwowa, wobec której należy przyjąć taką perspektywę, jak ks. Ludwik Orleański wobec konetabla Francji, który go więził za panowania poprzedniego króla, i który (Ludwik), gdy sam został władcą pochwalił go (konetabla) za to, że służył królestwu nie bacząc na osobę."Ciarki przeszły Foxowi po plecach. Czyżby pojawił się ON?
- Ormowiec! Jaruzelski! - krzyczał na przybysza Chehelmut. Po chwili jednak przerwał buczenie. Rozpoznał GO. Ręce zaczęły mu drżeć. Zobaczył postać starszego mężczyzny w berecie kryjącego pod ciemnymi okularami metaliczną powłokę wyzierająca zza sztucznej skóry. W jego oczodałach błyskały czerwone światełka lasera a z tyłka wydobywały się płomienie.
- Profesorze Bartyzel... Ja naprawdę doceniam pańską książkę o myśli politycznej św. Pafnucego... - cicho bełkotał Chehelmut.
Bartyzel spojrzał na Foxa i rzucił:
"W polskim interesie nie jest zatem ani „Ukraina europejska” (co zresztą jest cywilizacyjnym absurdem), ani „Ukraina rosyjska”, tylko „Ukraina pomostowa” pomiędzy Europą (tym samym zaś Polską) a Rosją, latynizmem a bizantynizmem, chrześcijaństwem zachodnim a wschodnim, widziany w perspektywie geopolitycznej jedności transkontynentalnej od Portugalii po Kamczatkę."
Z tyłka prof. Bartyzela wystrzeliły rakiety a z oczu lasery.
- O kuuuuuurwwwwwwaaaaaaa!!! - zdołał tylko powiedzieć w zwolnionym tempie Fox.

***

Ilustracja muzyczna: Guilty Krown - Krone



Gdy Fox otworzył oczy pomyślał, że jest w raju. Nachylała się w jego stronę nadobna, ruda dziewoja z wielkim biustem (w typie Rias Gremory) ubrana w strój pokojówki, mająca wstążki we włosach, kocie uszka i okulary przydające jej dziewczęcego powabu. Z oczu ciekły jej łzy radości:
- Obudziłeś się wreszcie panie! Och jaka jestem szczęśliwa! Myślałyśmy wszystkie, że cię stracimy! Tak strasznie martwiłyśmy się i płakałyśmy!
Rozejrzał się. Wokół była gromada śliczniutkich pokojówek z wielkimi biustami.
- Kim jeeeeeesteście... - wymamrotał uważnie wpatrując się w ich walory.
- Przybywamy z Planety Wielkich Cycków - bezceremonialnie wypaliła rudowłosa piękność.
- Ja chyba śnię...
- To już przegięcie... - dodał opatulony w bandaże Chehelmut.
- Hyhyhyhyhy!!! - radował się Janek Bodakowski.
Kelnerka-pokojówka, niezrażona ich reakcjami, spokojnie wyjaśniała:
- Na naszej planecie, na jednego mężczyznę przypada 3 tys. kobiet. Mimo, że mamy poligamię i haremy, wielu naszym siostrzyczkom wciąż trudno znaleźć męża i założyć rodzinę. Duża konkurencja wśród kobiet skutkowała ewolucyjnymi przystosowaniami takimi jak duże biusty i np. to, że jest wśród nas wiele masochistek.
- Tia, i wszystkie ubieracie się jak pokojówki? - Fox ledwo ukrywał niedowierzanie w głosie.
- Niektóre z nas ubierają się jak stewardessy, pielęgniarki, policjantki lub zakładają mundurki szkolne - włączyła się do rozmowy pokojówka z misternie plecionymi blond warkoczami opadającymi zalotnie na ramiona.
- A macie ubezpieczenia społeczne i prawo pracy? - dopytywał się wyraźnie podniecony Janek Bodakowski.
- Mamy, ale trochę według innych zasad niż tutaj... - odparła ruda pokojówka.
- No to jesteście socjalistkami. Nie wybieram się do was... Pewnie z was do tego feministki - obraził się Bodakowski.
- Mamy zbyt dobre cycki, by być feministkami... - ripostowała mu siedząca w lubieżnej pozie brunetka z długim warkoczem.
- Na naszej planecie panuje ideologia Radykalnego Centrum. W naszej stolicy Berezii mamy duży obóz internowania, w którym poniewierane są masochistki. Mamy tam też pomniki płka Wacława Kostka-Biernackiego, Marszałka Piłsudskiego i gen. MacArthura. Czytamy i lubimy twojego bloga Panie! - kontynuowała blondynka.
- Jaka wspaniała utopia! - rozpływał się Fox.
- Wy bezecne dziewczyny?! Jak śmiecie promować takich socjalistów ?! Czy macie Rozum i Godność człowieka?!? Czy jesteście chociaż katoliczkami ?!? Czy... błybłybły...chchchchchch... - hrabia zamilknął przyduszony piersiami lubieżnej brunetki. Jego prześladowczyni wyjaśniała  ze zboczonym uśmieszkiem na ustach: - Dla mnie bogami są Cesarz i Oyashiro-sama.
- Co tutaj robicie? - dopytywał się Fox.
- Pojawiałyśmy w kluczowych momentach dziejów Polski próbując zmieniać jej historię - wyjaśniała z uczoną miną ruda dziewoja - Pamiętasz legendę o gościach, którzy nawiedzili Piasta Kołodzieja? To nie byli św. św. Cyryl i Metody. To były pokojówki z naszej planety. Obsługiwały one ucztę u króla Popiela. A Grunwald i dwa nagie miecze? Ks. Długosz się pomylił. To były dwie nagie pokojówki z mieczami.
- Do rzeczy... - taki historyczny rewizjonizm zirytował Chehelmuta.
- Teraz przybyłyśmy znowu, bo w Polsce pojawili się nasi śmiertelni wrogowie - Monarchiści z Planety Polerowania Berła - sobowtórka Rias Gremory cedząc słowa poprawiała okulary.
- Monarchiści, a szczególnie ich przywódca Padyszach Szaddam IV Wielomski, uwielbiają, gdy młodzi chłopcy polerują im berła. Chcą więc, by cała Polska młoda prawica była jak Ronald Lasecki. Zatruwali od lat młodym ludziom umysły swoją propagandą atakując wartości drogie Radykalnemu Centrum. Jednocześnie zależy im na niszczeniu kobiecego erotyzmu. Chcą go zastąpić bardziej "greckimi" motywami - tłumaczyła lubieżna brunetka.
- Właśnie przystąpili do ofensywy, atakując ciebie Panie jako czołowego przedstawiciela Radykalnego Centrum. Nie możemy im wybaczyć, że podnieśli rękę na tak drogą nam osobę - "Rias" oblizała się kończąc zdanie, i dodała: - Spójrz, co się dzieje!
Fox podniósł się, wyprostował i podszedł do okna. Zmroził go widok, który ujrzał. Gigantyczny prof. Bartyzel, dorównujący wzrostem Pałacowi Kultury, gruzował Warszawę strzelając naokoło laserami i rakietami. W powietrzu, niczym Strike Witches, walczył z nim rój pokojówek.
- Bartyzel połączył się z innymi monarchistami, tworząc coś w rodzaju hobbsowskiego Lewiatana - wyjaśniała "Rias".
Fox wziął do rąk lornetkę. Rzeczywiście - MechaBartyzel był zrobiony z plontaniny ciał monarchistów i autorów publikujących na portalu konserwatyzm.pl.
- O mój Boże.. - westchnął z niedowierzaniem Fox - Konrada Rękasa umieścili w roli ku...
- Katechona! - wydarł się hrabia, wyrywając na chwilę z objęć brunetki. Po chwili znowu milczał przyduszony jej piersiami.
Fox i Chehelmut patrzyli osłupiali na płonącą Warszawę i szalejącego  MechaBartyzela. Z oddali dobiegał jego ryk: "Jeśli zaś nie ma Królestwa, to roztropność nakazywałaby zawrzeć wrota podziemi katedry na Wawelu, aby naród mógł obcować tam duchowo z tymi, którzy z samej swojej natury tylko łączą, nigdy nie dzielą. I jeszcze jedna kwestia, którą koniecznie należy podnieść. Nigdy dotąd, „zrównując” z królami narodowych bohaterów, których religijna ortodoksja była przecież w każdym wypadku wątpliwa (deista Kościuszko, formalny apostata Piłsudski, wolnomularze Poniatowski i Sikorski), nie posunięto się do tego, aby grzebać wraz z nimi ich małżonki. "
- No to, co wysyłamy w niego pociski umysłu z 2 km? - przewał milczenie Chehelmut.
- W tym przypadku one nie pomogą. Ale mam plan - usłyszeli za sobą nieco zachrypnięty głos.
Odwrócili się i zobaczyli dra Targalskiego.
- Nya! - miauknął siedzący mu na ramieniu czarny kot.
- Tak, to ja wezwałem na Ziemię pokojówki. Ani ja, ani one, ani my wszyscy wspólnie nie moglibyśmy pokonać MechaBartyzela. Ale sprowadziłem posiłki - wyjaśniał z chytraśnym uśmieszkiem na ustach Targalski. Do pokoju wkroczyła grupa bohaterów, a dr. Behemot prezentował ich wszystkim:
- Komandor Jaszczur!
- Ostatniego tępego chuja, któremu wydawało się, że był królem zdetronizowaliśmy w 1831 r. okrzykami: Nie ma Mikołaja! - Jaszczur przybił piątkę z Foxem i zaproponował mu wspólne wąchanie tabaki.
- Waldemar Łysiak!
Rozległy się dźwięki "character song" Waldemara Łysiaka (na melodię "Flesha Gordona": "Łysiak!!! Uuuuaaaaa!!! Savior of the Universe!").
- Jestem po prostu ekstremalnie zajebisty! - skromnie przyznał Łysiak.
- Obrońca granic!
- Tato! Tato! Dasz mi postrzelać! - ciągnęła Obrońcę Granic za rękaw jego córeczka Zuzia.
- Tak cukiereczku, ale tylko amunicją dopuszczoną przez Konwencję Genewską... - odparł Obrońca Granic.
- Uuuuuu... - smuciła się dziewczynka.
- Dawid Hallmann!!!
- Yohohoho!!! Moja epicka muzyka podniesie waszego ducha!!! - chwalił się śląsko-łotewski dj.
- Razem tworzymy nowych Avengers! - oznajmił Targalski - A więc do boju!
Pokojówki poderwały się do ostatecznego szturmu na MechaBartyzela. Szły do boju wyprostowane, tak jak pod Lenino a szturm ich miał moc taką jak atak na obóz Padyszacha w "Diunie". Biegnąc ku przeznaczeniu krzyczały głośno słowo mocy: Nie ma Mikołaja!!!





środa, 4 grudnia 2013

Tezy o kryzysie na Ukrainie

1. System budowany przez administrację Janukowycza miał na celu przejęcie jak największej części ukraińskiej gospodarki pod kontrolę małej grupy oligarchów ze Wschodu. Głęboki kryzys gospodarczy, w którym pogrążona jest Ukraina dowodzi, że system ten okazał się głęboko nieefektywny i doszedł do granicy wytrzymałości.



2. Rozumie to z pewnością spora część oligarchów ze Wschodu. Dlatego nie pali im się do wejścia do Unii Celnej. Zbliżenie z Rosją zablokowałoby pozytywne zmiany w systemie, postawiło ukraińskich oligarchów w  słabszej pozycji wobec rosyjskich konkurentów i zaszkodziło próbom zdobycia tańszych źródeł energii dla ukraińskiego przemysłu. Stąd poparcie tej grupy oligarchów do integracji z UE i działań mających służyć niezależności energetycznej Ukrainy (takich jak poszukiwania gazu łupkowego).

3. Oligarchowie ci chcieli jednak zbliżać się do UE na swoich warunkach, tak by "szara strefa bezprawia" była wciąż wystarczająco duża na Ukrainie, co umożliwiałoby im zachowanie pozycji. Próba przeforsowania tych warunków nie udała się i oligarchowie muszą pomyśleć o planie B.

4. Janukowycz zdołał zrazić sobie zarówno Putina jak i Zachód, ale wciąż pozostaje w grze. Obrażanie go na Twitterze wystawia jak najgorsze świadectwo kompetencjom obecnego szefa polskojęzycznego MSZ.

5. Bunt przeciwko władzy Janukowycza jest w dużej mierze konfliktem etnicznym - Ukraińców przeciwko rosyjskojęzycznym "tutejszym" i Rosjanom. Nie oznacza to jednak, że wśród "tutejszych" i Rosjan nie ma zwolenników zachodniej drogi rozwoju.

6. W naszym interesie jest popieranie zbliżenia Ukrainy z Zachodem. Choćby dlatego, że na Ukrainie mieszka nawet 3 mln osób z polskimi korzeniami. Mieszkańców dawnej I RP nie powinny dzielić żadne granice: czy to ryskie, czy jałtańskie!

7. Nasze poparcie dla walki Ukraińców o samostanowienie powinno być mimo to powiązane z postawieniem tamtejszym niepodległościowym siłom politycznym pewnych warunków: m.in. ścisłej prawnej ochrony polskiego dziedzictwa kulturalnego i historycznego na Ukrainie.



8. Postrzeganie Ukrainy głównie w kontekście UPA i Bandery jest taką samą głupotą jak analizowanie sytuacji we współczesnych Chinach głównie w kontekście Rewolucji Kulturalnej. UPA przestała stanowić zagrożenie dla Polski w 1947 r. Obecne ruchy nacjonalistyczne na Ukrainie choć nawiązują do brzydkiej tradycji UPA, to są jej równie odległym cieniem jak NOP czy Ruch Narodowy są odległymi i wyblakłymi cieniami przedwojennego ONR. Politycy "Swobody" i innych partyjek są politycznymi kombinatorami podobnymi jak politycy dawnej LPR. Nie należy więc zamykać drogi do rozmów z nimi. Większym problemem niż ci demagogowie jest katastrofalna świadomość historyczna w państwach leżących na wschód od Bugu.